Fiat_elfstedentocht
Diversen

Fiats en vogels

14 juli 2010

Fiats? Ja, die auto’s, om precies te zijn: die kleintjes, 500. En hebben die iets met vogels te maken? Weinig, voor zover ons bekend. Maar ik wilde over beide nog iets vertellen.

In het begin van dit vakantieverslag schreef ik al iets over “toegenomen agressie bij eenden”.

Achteraf bezien denk ik, dat die eenden (en waterkoetjes, en meeuwen) in het begin van onze vakantie nog weinig gevoerd waren door campinggasten. Het is immers lang koud geweest, en er waren nog weinig vaste gasten: weinig caravans op seizoenplaatsen bezet: behalve in het weekend. En er waren ook nog weinig eendenmoeders met kleintjes. Ze waren erg happig op het brood dat wij ze elke dag wel voerden, en een paar vlogen zelfs af en toe gewoon naar mijn handen om het er zowat uit te happen. Ook konden ze allemaal behoorlijk venijnig naar elkaar pikken. Dat werd later in onze vakantie minder. Er bleef tenslotte maar één over die echt een agressieveling bleef. Tja, nou ja.

Iets later in onze vakantie kwam er af en toe een eendenmoeder met 7 kleine bolletjes wol op bezoek in ons havendeel. Een paar dagen later waren dat er vijf. En na haar bezoek, waarbij de kleintjes steeds naar de kant zwommen en zich onder de daar liggende boten wat heen en weer bewogen, tot moeder ze weer bij elkaar tjoekte, vertrokken ze weer. Maar één keer bleef er eentje achter, zoals we ’s avonds zagen toen we weer van een boottocht thuis kwamen. Het kleintje bleef piepen en roepen, maar nergens een moeder te bekennen. Mensen met een rubberbootje probeerden haar in een teiltje te vangen om haar zo tot de volgende dag te bewaren of het haventje uit en om de hoek op het meer te brengen, maar dat lukte niet. Het kleintje bracht dus eenzaam de nacht door. Op een gegeven moment hoorden wij ook het gepiep niet meer. Maar de volgende ochtend: ja hoor, daar kwam ze ergens achter een boot vandaan, maar nog steeds geen moeder. Toen gingen mensen eenden voeren en er kwam direct een hele schare aan gevlommen (vlieg-zwemmen, zal ik maar zeggen), groot en klein, en dat kleintje zwom ze enthousiast tegemoet. Zo van: ha, daar is mijn soort, daar moet mijn moeder tussen zitten. Helaas, ze werd werkelijk door elke eend, zowel de grote als de jongen, verstoten. Dat was wel zielig. Blijkbaar nemen andere (moeder)eenden zo’n heel kleintje van een andere eend, niet onder hun hoede. Enfin, eind van de middag die dag was die kleine echt weg. Ik heb nog gespeurd naar een levenloos bolletje wol in het water, maar nergens iets te zien. Ook waren er in onze omgeving nagenoeg geen reigers. Dus ik leef in de overtuiging, dat ze elkaar toch weer gevonden hebben.

En trouwens, de koekkoek die we tot nu toe elk jaar ’s avonds hoorden, was er hoorbaar ook dit jaar weer. Grappig hoor. 

En de fiat 500?

Wel, op zekere zaterdagochtend kwam er een kampeerbus het terrein op rijden met een trailer achter zich en daarop een fiatje 500. Dat is handig, dacht ik nog, die hoeft niet steeds met de kampeerbus een boodschapje bij de super te gaan doen. Direct daarna kwam er een 500 zelfstandig het terrein op rijden. Zeker kennissen van elkaar, dachten we nog. Maar al gauw constateerden we, in de loop van de dag, wel erg veel fiatjes 500. Wat bleek? Die zaterdag werd de elfstedentocht voor fiats 500 gereden, en ons recreatieterrein met restaurant was blijkbaar een start- en een eindpunt. En ’s avonds was er in het restaurant een speciaal “fiat-500—menu”  samengesteld. Erg veel 500-tjes gezien die dag, ook onderweg. Leuk hoor.

Weer naar huis.

Het weer bleef verder goed tot heel warm, zoals voorspeld. Woensdag hebben we deels een beetje bij de caravan gehangen met een boekje en zo, en later op de plas nog wat rondgedobberd. Donderdagmorgen zo vroeg mogelijk de voortent eraf gehaald, en daarna heerlijk nog een grote boottocht gemaakt en ’s avonds, onderweg gegeten, ik dacht in Terherne, bij “het meer van Lente”, zoals dat restaurant heet en waar je met de boot kunt aanleggen. Die hoek van het Sneekermeer heet ook “het meer van Lente”.  We kwamen om half negen weer het haventje in gevaren.

Ja, en toen was het verder gedeeltelijk opruimen: de makkelijke stoelen in de boot en nog wat dingen in de boot die we niet meer nodig hadden, en daarna de boot – helaas, helaas!! – uit het water gehaald. op de trailer gezet en rijklaar voor de volgende dag nog achter het hek gezet.

Daarna kleren ingepakt, de bakken (onder de bankjes) in de caravan zoveel mogelijk ingeruimd, en toen nog even samen in de caravan zitten treuren, dat het echt voorbij was.

Vrijdagmorgen zo snel mogelijk – er was heel warm weer voor die dag voorspeld – alles verder ingeruimd, spullen in de auto’s, caravan ingeklapt, sleutel van de sanitaire ruimtes bij de receptie ingeleverd en toen gaan rijden. Bij een Mac bij dat grote verkeersplein bij Joure hebben we ontbeten. Dat was werkelijk een mooie zaak, met een lekker ontbijt. Even de tijd genomen om, binnen in de koelte, bij te komen en te ontbijten. Daarna op weg naar huis. Bij Almere even gestopt, maar we hadden allebei geen behoefte om daar lang te pauzeren. Na 10 minuten weer verder gegaan. We hadden een vlotte terugreis. En waren, zoals velen met ons dat wilden, tijdig voor de halve finale WK ( 16.00 uur) weer thuis, caravan ook al weer gestald (boot nog niet), en nog even met Arthurs ouders gepraat over hoe alles, ook aan het thuisfront (en in Canada!) gegaan was.

Wat zullen we er verder van zeggen? Het is natuurlijk altijd weer prettig om in je eigen bed te slapen, en een ruime gelegenheid bij de hand te hebben om te wassen en plassen. Maar ja, maar ja, zoals we deze keer in het begin toch wel een week nodig hadden om tot rust te komen, zo hadden we thuis minstens een week dagelijks heimwee naar de Friese wateren. Dat kwam natuurlijk ook omdat het alsmaar mooi weer bleef en blijft (op, inmiddels, af en toe regenbuien met onweer na). We zijn in de afgelopen week met z’n tweeën nog een keer, direct nadat Art uit z’n werk thuis kwam, met de boot de Rotte opgegaan, en daar in de boot langs de kant gegeten. We zaten tien over vijf op het water en waren tegen tienen weer thuis!

Ook afgelopen zondag zijn we met de boot nog weer de Brielse Maas op gegaan, een prachtige dag weer, met een finale WK met oranje, toe.

En zo langzamerhand went het, vallen de dingen weer op z’n plaats en leven we toe naar de viering van Arts verjaardag, met een bbq op zaterdag 24juli, en dat is al weer snel. 

“Volgend jaar vier weken!”, heeft Arthur al geroepen. Ja, dat willen we wel. We zullen zien.

Engelien.