20 augustus 2010

Gisteravond hoorde ik in een taalspelletje van de EO, dat, om kikkerbillen te kunnen eten, bij kikkers de poten uitgetrokken worden terwijl ze nog leven. Zo’n informatie blijft bij mij hangen en wil ook nooit meer uit mijn gedachten of herinneringen, verdwijnen. Hetzelfde als toen ik voor het eerst hoorde, dat kreeften levend in kokend water gegooid worden om ze naderhand te kunnen eten. En ik heb de grote potten gezien, in Engeland, Cornwall, o.a. waar  dat gebeurde. Ook werd erbij verteld, weliswaar met enige terughoudendheid vanwege de eigen tegenzin van degenen die dat moesten doen, dat de beesten hoorbaar gilden. Maar dat duurde niet zo lang, dan waren ze wel dood. En ze werden zo rood als een kreeft. Het was ongeveer 25 jaar geleden.

 

Maar over die kikkerbillen had ik dat nog nooit gehoord. Dat zal toch niet, dacht ik nog. Even op internet kijken. En ja hoor, Wikipedia vermeldde, dat het “oogsten” een omstreden zaak was. Poten uittrekken terwijl ze nog leven, dus. Omdat dat de malsheid van het vlees ten goede zou komen. Wel eens eerder had ik gehoord over een grote kikkersoort in de binnenlanden van een Zuid-Amerikaans land, die op de bbq gelegd werden. Maar dan werd toch eerst de kop afgehakt. Met een behoorlijk groot en scherp hakmes, zodat het beest niet nodeloos hoefde te lijden. Dat was een bepaalde slag waar je een bepaalde handigheid voor moest hebben. En op een bepaalde manier goed vasthouden, anders was-ie natuurlijk onder je handen vandaan gesprongen.

Hoe gaat het dan toch eigenlijk met garnalen, mosselen, oesters, krabben, slakken, krokodillen en struisvogels? En apen, honden en katten niet te vergeten. Maar daar krijgen we af en toe wat over te horen en foto’s van te zien. Daar lusten de honden geen brood van! B.v. aapjes die levend met kokend water overgoten worden, omdat de huid er dan makkelijker vanaf gaat. Alsof het tomaten zijn. Zo ook over koeien, varkens en kippen; ook daar worden hoe langer hoe meer gruwelverhalen over bekend. Wat zouden ze eigenlijk doen met de, waarschijnlijk stervende, kikkers waar de poten van zijn uitgetrokken? Gewoon op een hoop in een afvalemmer, waar ze verder dood kunnen gaan?

Toeval of niet: ik was juist een paar dagen geleden begonnen te lezen in een kleine pocket uit 1988 over vegetarisch voedsel. Dat begon met een uiteenzetting over hoe het de dieren vergaat, voordat een stukje van hun vlees op je bord ligt. Onderbouwd met cijfers en feiten. Niet inspelend op sentiment en emoties, maar gewoon hoe het is.

Elk jaar – let wel: we schrijven 1988 – worden er alleen al in Nederland ongeveer 450 miljoen dieren gedood voor consumptie. (Er staat: “consumptie”, niet: “consumptie in Nederland”). Dat zijn er niet minder op geworden. En dan tellen we niet mee de koeien en varkens die geruimd zijn vanwege een paar zieke beesten en vervolgens vanwege de richtlijnen van “Brussel” in verband met de hele voedselketen.

Wat er verder in dit hoofdstukje van het boekje beschreven staat kwam in de afgelopen tijden en komt regelmatig in het nieuws, voor wie deze zaken horen, lezen en zien wil. Alle aspecten over wel of niet vlees eten, komen aan de orde: de wereldwijde economische, de ethische, de gezondheids- en de kostenaspecten, de milieu-  en de religieuze aspecten. Ook vragen over de noodzakelijk veronderstelde eiwitten, over het eten van planten en over voedseltekorten worden in dit boekje duidelijk behandeld. Op internet is vast ook wel ergens te vinden, evenals in dit boekje, welke bekende/beroemde personen uit het verleden en het heden vegetariërs waren/zijn, al dan niet op latere leeftijd begonnen.

Nee, we willen niet weten hoe ons runderlapje op ons bord komt. Ik ook niet. Ik ben geen vegetariër en ik weet niet of ik dat wordt. Toch zag ik een poos geleden op de tv een film, die zich afspeelde in een Zuid-Amerikaans land, en waarin o.a. een jonge vrouw dringend een baan moest hebben om aan geld voor eten en onderdak voor haar kinderen en voor haarzelf te komen. Het was echt heel dringend. En werk lag er niet voor het oprapen. Ze kwam terecht in een slachthuis, waar ze zag hoe de koeien gedood, opgehangen en gevild werden. Het was schokkend voor haar (en voor de kijkers!) en de tranen rolden uit de ogen. Die opnamen waren overigens uit de realiteit. De slachters deden gewoon hun werk, en werkten hard. Uiteindelijk zag je hoe de hamburgertjes keurig verpakt van de lopende band af verzonden werden naar een grote Amerikaanse hamburgerketen.

Deze blog van mij bedoelt geen pleidooi te zijn om vegetariër te worden, maar wel om onze ogen te openen voor het vreselijke leed dat dieren, waar ook ter wereld, aangedaan wordt, en alleen maar omdat wij graag en veel vlees willen eten en omdat er massaal veel geld aan verdiend wordt. Alle bekende informatie over hoe er, vaak onnodig, met dieren omgegaan wordt omwille van onze overvloedige vleesconsumptie, is beschamend, beschamend en nog eens beschamend. Een uitspraak van een prominente wereldburger (ik weet zijn naam niet meer) en die momenteel nog wel eens overgenomen wordt in verband met mensen, is, dat “de mate van beschaving van een samenleving, af te meten is aan hoe daar omgegaan wordt met dieren”.

Engelien