zaterdag 19 mei 2012
Vandaag is Bjoet gecremeerd. We hebben haar afgelopen dinsdag moeten laten inslapen. Mijn poes Bjoet, die 16 jaar was, en die ik ook al 16 jaar had, op de eerste zes weken na. Ze was al een maand nagenoeg blind (vermoedelijk als gevolg van te hoge bloeddruk en dat weer mogelijk als gevolg van een nierprobleem. Hoewel ik nog geen nierproblemen bij haar geconstateerd had. Wel de laatste anderhalve week voor haar inslapen: darm en nierproblemen, en niet meer eten en drinken, en dat met haar blindheid: het was wel heel zielig en verdrietig om te zien.

Voor de dierenarts die haar dinsdagavond weer zag geen twijfel mogelijk: het poesje was er het meeste bij gebaat om haar in te laten slapen. Ik was er wel op voorbereid, maar ja, maar toch.  's Morgens was ze, toen het zonnetje een poosje scheen, nog even de achtertuin ingelopen, niet ver mee van het huis en ze stond stil met haar kopje omhoog naar de zon gericht, de warmte en de wind te voelen en de geluiden te horen. Ik dacht nog: net of ze afscheid staat te nemen. Toen kwam ze weer naar binnen.
Ja, ik heb verschrikkelijk gehuild dinsdagavond, en de dagen daarna steeds een of meer keren huilbuien. Ja. Hopelijk na vandaag wat minder, want ik moet weer gaan zingen. En zingen lukt natuurlijk niet zo goed als je ziet en weet, dat je poesje haar einde nadert, hè? Bjoet was overal daar waar ik was - in huis en tuin, en zat ergens te wachten of liep buiten te wachten als ik weg was, tot ik weer thuis kwam. Ik heb behoorlijk wat afgekletst tegen haar, en ze praatte terug! Dat plezier gaat Siep nu krijgen, die overigens deze zomer toch ook al 15 jaar is, en die niet zozeer echt loopt te zoeken, maar toch een beetje rondloopt en mauwt, zo van: hier klopt iets niet. En ja, alle dingen gaan weer door.

Engelien