“Overzicht 2018”

Vandaag is het precies drie jaar en een week geleden, dat er een voorwoord voor het nieuwe jaar op onze site stond, dwz in 2016 dus!

11 maart 2019 –dus.

Uit 2016 en 2017 zijn er nog diverse vakanties, groot en klein, beschreven, maar 2018 is nog niet aan de beurt gekomen. Een soort van overzicht nu dus. Ik zeg wel eens: het was een vreemd jaar. Vreemd omdat het enerzijds voor mij een jaar was met nogal wat medische perikelen, gewone en ongewone, en anderzijds hebben Art en ik toch ook weer veel leuks en moois gezien en meegemaakt. Vreemd was ook – zou je kunnen zeggen – voor Arthur, dat hij dit hele jaar 2018, een groot deel van 2017, en ook nu weer, zijn “broertje” en schoonzus op de zaterdagen is gaan helpen met de verbouwing van een door hen aangekochte woning, een dik uurtje rijden bij ons vandaan. Hij heeft dus al een lange tijd zesdaagse werkweken gemaakt, vandaar ook de wel noodzakelijke kortere vakanties er tussendoor. Prettig voor allen was dat Suresh steeds met Arthur mee ging: een paar handen erbij van iemand die de dingen ziet, handig is en graag hard wil werken. Voor Arthur ook een reisgenoot heen en terug.

Suresh: ik schreef al eens eerder over hem, die ik sinds lang onze huis-, tuin- en keukenvriend noem.

Alles en allen bij elkaar werd er hard gewerkt, maar was de sfeer steeds erg gezellig.

Maar nu is het idee, dat het huis dit jaar toch heus voor de zomer klaar zal zijn. Iedereen is ook wel een beetje aan het eind van zijn/haar latijn.

Eén van de ongewone medische klussen voor mij – ik vertel het even gelijk, dan hebben we dat maar gehad – was, dat ik begin augustus 2018 van mijn fiets gevallen ben en mijn linker pols gebroken heb. Vier weken in het gips en langer dan verwacht, revalidatie bij de fysio: de rest van het jaar 2018. Ja, het was mijn linker pols en ik ben rechts, maar zo merk je bij hoeveel dingen je twee handen, met een beetje kracht erin, nodig hebt. Maar het is nu inmiddels echt helemaal beter.

Als ik de leuke en bijzondere evenementen over 2018 tel, kom ik, als ik niets vergeten ben, op aardig wat dingen. Verjaardagen en zo niet meegeteld, behalve mijn eigen verjaardag in 2018, en mijn cadeautje voor Arthurs verjaardag in dat jaar.

De laatste jaren heb ik er niet meer zo’n behoefte aan mijn verjaardag te vieren. Familieleden vinden dat soms wel eens ongezellig, maar ja. Ik ga liever met Arthur samen uit eten. Maar vorig jaar, in 2018, werd ik 75 jaar, en bovendien viel deze verjaardag op tweede paasdag, een vrije dag dus. En ik bedacht dat ik het nu dan maar weer eens moest vieren, en deze keer een beetje grootser uitpakken. Dat heb ik gedaan, ook natuurlijk in overleg met Arthur. Een cateringbedrijf zorgde voor warm eten met bestek, voor hapjes vooraf, voor twee statafels met een beetje gelige bekleding (zelf uitgezocht, het was Pasen) voor een kapstok en ook voor glaswerk. En Art en ik zorgden hier voor de rest: ruimte voor de kapstok, een beetje luxe zoutjes op sta- en gewone tafels, brandende waxientjes in gele houders, een spelletjescomputer geleend voor de kinderen en op de slaapkamer geïnstalleerd, en vooral niet vergeten: kleine flesjes wijn, vruchtensapjes, cola, water, enz., allemaal klein, in een grote teil (toevallig ook geel) met ijsblokjes gevuld. Ieder kon dat zo pakken. Ook op elke (sta-)tafel hadden we twee kleine flesjes wijn en een karaf met vruchtensap neergezet, met glazen. Alles besproken en afgesproken, en daarna uitnodigingen rond gestuurd, waarin o.a. stond dat het nu weer vijf jaar zou duren voor ik weer mijn verjaardag vierde! Iedere genodigde was er, familie, vrienden en vrienden van vroeger. Ik was er heel blij mee! De catering viel in de smaak, soep: warme bouillon met room in een wijnglas vooraf, keuze uit twee soorten warm eten, en een tafel vol kleine zoete toetjes waarvoor alle fototoestellen in de aanslag kwamen.

Tja, als je de dingen gaat beschrijven komt het allemaal weer boven, en zie ik het zo weer voor me. Het was heel geslaagd en ook de gasten vonden dat.

Het cadeautje dat ik van Arthur kreeg was een lang weekend met elkaar weg, en daarvoor had hij gereserveerd bij de Abdij Rolduc, tevens hotel restaurant conferentieoord, in Kerkrade. Een prachtige omgeving zowel binnen als buiten. Heel apart. Goed eten/ontbijt, goede slaapgelegenheid, mooi weer, zodat we een paar keer buiten hebben gezeten in een binnentuin voor de gasten. Maar ook zijn we in de grotten van Valkenburg geweest (voor mij de eerste keer) en hebben we daar een grote markt bezocht. Een rondleiding door Rolduc gekregen en een boswandeling naar kasteel
Ehrenberg gemaakt. Ook een keer in het bijzondere, en niet zo grote restaurant in Rolduc zelf gegeten. Wat je in vier dagen al niet kunt doen en zien! Het was prachtig en fijn, en de zon scheen!

We waren hier van 18 t/m 22 mei.

Tussen Rolduc en de zeiltocht (hierna lees je daar over) zat onze Friese vakantie. Natuurlijk is daar ook het eea over te vertellen, maar behalve dat het bijna steeds prachtig weer was en we dus veel gevaren hebben, laat ik het hierbij. Omdat we in vorige jaren veel daarover geschreven hebben en het ook bijna allemaal vaarvakanties in Friesland waren. Misschien dat die vakantie (ja hoor, we gaan in juni/juli weer naar de kampeerhaven op De Potten in Friesland, vlak bij Sneek) dit jaar weer meer aan de beurt komt!

Arthur gaf ik voor zijn verjaardag een dagje uit met diner. Daarvoor had ik van vijf mogelijkheden met info en foto een soort collage gemaakt waaruit hij mocht kiezen. Dat werd een zeiltocht op het IJsselmeer met de “Sanne Sophia”, zo’n grote driemastklipper met zes zeilen. Zowel boven- als onderdeks veel ruimte, genoeg voor ruim 100 gasten die zij konden ontvangen.  Vertrek vanuit Muiden, een tocht van ongeveer anderhalf dagdeel, met de mogelijkheid van een uitstapje naar het Fort Pampus. De catering (pakketten tevoren besteld) was prima. Het schip was zo groot dat je elkaar ondanks zoveel gasten, niet in de weg liep. We hadden geluk met het weer: droog en zonnig en af en toe een beetje wind.

We hebben familie de mogelijkheid gegeven om mee te gaan, en daarvan hebben Belinda en Alex, en Mark, Ank en Iris, gebruik gemaakt. Anderen hadden graag mee gewild maar konden op de korte termijn ivm met werk geen vrij krijgen. Zelf liep ik inmiddels met mijn arm in het gips, maar dat heeft de pret absoluut niet gedrukt. We hebben met elkaar een heerlijke en gezellige dag gehad, waarbij het weer ook mee zat. Bijzonder om eens op zo’n schip zo’n tocht te maken.

Het was op 12 augustus.

En o.a. op 22 september zijn we in Amsterdam naar de musical “Annie M.G.” geweest, over Annie M.G. Schmidt natuurlijk. Het verhaal kun je vast en zeker wel op internet vinden. Voor hier, onze website, kan ik vooral zeggen, dat het een bijzonder evenement was, een bijzondere musical waar we geweest zijn. Haar leven werd gespeeld. En dat was behalve interessant, vooral indrukwekkend om te zien en te horen. Te zien hoe het gespeeld werd en de diverse bekende gedichtjes, versjes, van haar, op muziek gezet, waren te horen. Haar zoon heeft de productie opgezet en had de regie. Het eerste boekje met versjes dat van Annie M.G. uitkwam, was “Het fluitketeltje”. Het was te zien op die avond, en vlak daarna de cover nog eens voor de tv. Ik vond het verrassend om dat te zien, want dat boekje, het eerste, heb ik van mijn moeder en mijn vader (die toen nog net leefde) voor mijn zesde verjaardag gekregen. Ik heb het nog steeds, alleen is het zoveel gebruikt en gelezen, dat het weliswaar compleet, maar toch een beetje uit elkaar ligt. Mijn jongste zoon vroeg: ”Is dat het boekje waar je ons uit voorgelezen hebt?” Ja dus, en bv herinnerde hij zich goed het versje over Pietertje Pluim.

In het begin schreef ik weliswaar, dat ik hier niet over de gewone dingen, zoals verjaardagen wilde schrijven, maar over één verjaardag wil ik het toch hebben, de verjaardag van Arthurs vader, Jaap, (ik begroet hem nogal eens met “vader Jacob”). Hij werd negentig jaar op 28 oktober 2018. Nou, dat mag toch wel bijzonder genoemd worden, niet? En daar werd een feest van gemaakt, waar de twee dochters de organisatie van hadden, in overleg met moeder Tiny. Eerst was er bij Florence thuis een high tea; iedereen kon zitten en het eten en drinken hadden de zusjes (van Arthur dus) zelf verzorgd. Het zag er allemaal prachtig uit en was erg lekker, en het was voor de jarige een verrassing en heel leuk alle familie en vrienden te ontmoeten waar hij – met zijn vrouw natuurlijk - veel mee omgegaan is in zijn leven. Daarna vertrokken de meeste mensen, alleen het “eigen gezin” met aanhang en nog enkele familieleden dineerden ’s avonds met elkaar in een restaurant in de buurt.

En zo werd het de hoogste tijd om nog een keer een weekje samen weg te gaan. Dat deden we van maandag 12/11 t/m maandag 19/11. We waren toen op het park Stroombroek in de gemeente Braamt. Nee, daar hadden wij ook nog nooit van gehoord. Ik geloof dat het niet echt weer voor boswandelingen was, en de fietsen hadden we ook maar thuis gelaten. Hoewel, toch nog één boswandeling moet ik noemen, door een park en bos dat bij het kasteel in ’s Heerenberg lag. Toen was het toch nog best lekker wandelweer, droog in elk geval. Auto daar neer gezet bij een bijbehorende niet zo grote parkeergelegenheid, en lopen maar. Paraplu toch mee uit de auto? Nee, toch maar niet, daar loop je maar mee te sjouwen. Als het gaat regenen hebben we pech gehad.

Maar net toen we uitgestapt waren, drie meter van de auto af. kwam er wel een heel donkere lucht aan, reden waarom ik zei: laten we toch nog even terug naar de auto gaan, afwachten tot die lucht voorbij is. Dat was een heel goede ingeving, we waren bij de portieren van de auto toen het begon te gieten, tamelijk kort maar erg hevig. Na die bui toch op weg, het pad op door bos en grasland. Het bleef verder droog.

Maar toen…we waren terug, weer in de auto, en die bleek niet te starten, werkelijk helemaal dood. Zelfs Arthur, die toch alles van auto’s afweet, zei: hier kan ik niets mee beginnen. Niemand niet. Er zal waarschijnlijk, eigenlijk vrijwel zeker, een nieuwe accu in moeten. We belden de wegenwacht waar ik sinds lang lid van ben (we zijn met lange afstanden altijd met mijn auto), en Arthur legde de klacht uit. Gaf bovendien de soort accu en het nummer door voor je weet maar nooit. Maar we gingen er van uit, dat de auto naar een garage gesleept zou worden. De wegenwacht komt tussen nu en een uur, hoorden we. De dichts bij zijnde horeca opgezocht voor een kopje koffie, Arthur met het zicht op de straat in het dorp – aldaar een doorgaande weg – om de wegenwacht auto niet te missen. Die bleek al met tien minuten langs dit restaurant te rijden. Art er gelijk achteraan hollen, en ik afrekenen en wat langzamer naar de auto. De man van de wegenwacht was al bezig en Art stond er natuurlijk ook al. En wat bleek? Deze monteur vertelde altijd wel een paar accu’s in zijn auto bij zich te hebben, wat niet perse gebruikelijk is, en laat daar nou precies het model en nummer bij zitten die in mijn auto moet!!. Ja, dat was ook voor de mannen een verrassing. We konden, nadat alles weer in orde gemaakt was, zelfs per pin bij hem betalen. Klaar, en we gingen weer verder. Dat scheelde een hoop gedoe.

Moet ik hier alleen nog vertellen, dat van de diverse plaatsen en dorpjes in de omgeving, wij erg enthousiast waren over Doetinchem, waar we allebei nog nooit geweest waren. Gezellig stadje met leuke winkelstraten, en een paar bijzondere winkeltjes waar ik graag meer over zou willen vertellen. Maar we hebben daar ergens nog lekker gegeten, en daar laat ik het bij.

Eenmaal thuis hadden we nog een geweldig evenement bedacht, eigenlijk had Arthur dat bedacht. Was het gezellig? Ja, toch wel. Was het nuttig? Absoluut. Hadden we er zin in? Nou, Arthur wel en ik ben een beetje over de streep getrokken. Was het leuk? Mwah….! Deden er meer mensen mee? Gelukkig wel. Het gaat over het project “plafond isoleren”! Alles: van de voorkant schuin omhoog naar de achterkant, en boven/achter nog een kamer. Arthur heeft hulp gevraagd en gekregen van Suresh, van Mark en Frank, van Florence en Sandra en van Alex en Belinda. Ik zorgde voor de catering.

Twee weekenden voor gepland en dat is gelukt! Steigers, ladders en veel afdekzeilen in de kamer en boven. De keuken bleef bereikbaar en te gebruiken, wc idem (altijd prettig) en we konden ook gewoon in onze slaapkamer terecht. Ik bespaar je verder de technische details.
Alles is goed gegaan, en alles is ook goed en mooi gedaan, en: het was merkbaar aan de temperatuur binnen en het regelen van de thermostaat.

Het jaar 2018 sloten we af met het vieren van de verjaardag van Sint Nicolaas, bij Ank, Mark en Iris, (Frank was er ook, en ook opa Kees en oma Nel), en de kerst vierden we bij ons thuis, met Arts familie, Frank en Suresh. We konden in onze kamer een mooie vierkante opstelling maken, tafel mooi versieren, en iedereen kon goed zitten. Suresh had aangeboden voor allemaal kip te maken, twee soorten kip; dat deed hij thuis, en Arthur haalde hem op. De kip was heerlijk. Belinda zorgde voor een mooi uitziend en lekker toetje, en zelf had ik twee schalen met verschillende soorten groenten gemaakt, en rijst. En oudejaarsavond waren we lekker met z’n tweeën thuis.

Al met al een mooie afsluiting van een druk jaar – want niet alles heb ik hier verteld!

Engelien

 

Ps: met mijn verjaardag, binnenkort, zitten we weer met z’n tweeën in een huisje ergens in het bos!

 

Inlog