Sneek 28/6/2017

Ja, Sneek, woensdag 28 juni  2017, Offingawier 28 juni, De Potten, 28 juni, enz. Bij onze Friese vakantie met boot en klapcaravan is altijd een onvermijdelijke vraag: hoe was het weer. We gaan hier tenslotte heen om te varen. Af en toe een dagje hier of daar heen hoort er bij en is leuk, maar we willen van de drie weken toch minstens de helft goed en liefst mooi vaarweer. Laten we optimistisch blijven: we zitten nog lang niet op de helft.

Afgelopen vrijdag, 23 juni, de dag van ons vertrek, verliep qua tijdsplanning helemaal goed. Het was droog, een enkele spetter onderweg, maar dat mag geen naam hebben. Het was droog toen we aankwamen, en we konden droog de caravan met voortent opzetten. Maar de lucht voorspelde regen. Eerst maar eten in het restaurant hier en kijken of we daarna nog de boot in het water konden laten en voor de caravan neerleggen. Maar dat haalden we niet meer. De regen kwam. Zaterdag morgen regende het. Eind van de morgen leek het toch wel 20 minjuten droog te blijven: boot in het water, en bij de caravan nog spullen er uit halen  die in de voortent bij de caravan moesten staan. ’s Middags naar Sneek, enkele boodschapjes doen, koffie op een terrasje, en gewoon kijken. Met het eten ’s avonds “thuis” een blik kippensoep open getrokken, met stokbrood erbij en een yoghurtje toe. Zondagmorgen regende het. Niet zo erg, maar de lucht beloofde weer niet veel goeds. We zijn gewoon gaan rijden, besloten verder naar het noorden te gaan, op zoek naar de boerderij/woning waar vrienden van Arthurs broer en schoonzus (en daarmee ook een beetje van ons) ongeveer twee weken terug naar toe waren verhuisd. We reden een uur door een wijds en eentonig landschap (bijna allemaal lege weilanden)met een regenlucht boven ons hoofd en buien in de verte om ons heen. We vonden de boerderij, die er verlaten bij stond: ze waren niet thuis. Kan gebeuren, we kwamen onverwacht. Maar het geheel, de weg er naar toe, de omgeving, de boerderij zelf, en het trieste weer, maakte op ons en troosteloze indruk! Terug, het bleef treurig weer, maar we hadden onszelf beloofd Surinaams te gaan eten bij een Surinamer  de we vorig jaar ontdekt hadden, en die in dit jaar verhuisd zouden zijn  naar een betere gelegenheid. Dat was dus zo; het restaurantgedeelte zag er aantrekkelijk uit en hun grote open keuken was ook ingesteld op veel afhalers. Het eten was weer buitengewoon lekker. Eten bij Ken. Terug naar de caravan. Het regende een beetje. In de caravan drankje, wat erbij, spelletje, en het regende. Niet meer een beetje, maar het hoosde, meer dan twee uur lang.

Sneek 2017 caravan plaatsen

Maandag was een goede dag voorspeld tussen slechte dagen. En ja hoor, zon, niet zoveel wind en prima temperatuur. Eindelijk varen, Sneekermeer over, rondje Terherne, terrasje daar met lunch en daarna weer terug, ongeveer vier  uur gevaren en tussen vier en  half vijf thuis. De zon scheen, aangename temperatuur, maar in de verte beetje onbetrouwbare lucht. Art  aan de gang met de brandstofmeter die niet goed had gewerkt. En het is natuurlijk toch lastig als je niet weet hoeveel benzine je nog hebt! Er moest toch een nieuw exemplaar komen, dwz het klokje van de meter. Dinsdag regende het. We gingen naar Grou, naar het Aquaverium, naar een winkel ernaast  die scheepvaartartikelen verkocht, maar ook van alles en nog wat aan andere artikelen, een grote loods vol, een beetje kringloop-achtig. Via de eigenaar hiervan konden we naar een groothandel dichtbij, waar een brandstofmeter gekocht zou kunnen worden. Dat lukte. Als je in Grou bent, hetzij met de auto hetzij met de boot, dan ga je naar het terrasje bij het theehuis. In verband met verbouwing bleek er tijdelijk een alternatief theehuis opgetrokken te zijn, maar toch heel goed om wat te eten of te drinken. Dat deden we. Omdat onze lunch erbij ingeschoten was bestelden we een borrelbord. Dat was heel geslaagd. Heerlijke ingrediënten. Onderhand begon het (weer eens) behoorlijk te waaien en betrok de lucht; een parasol werd uit voorzorg ingeklapt. Dan toch maar weer opgestapt, gelijk even langs AH om iets te eten te halen. Arthur kon, eenmaal terug, nog aan de gang met de nieuwe brandstofmeter, maar die bleek niet goed te zijn. Morgen, woensdag, terug.  

(Ik ben nog niet klaar met dit verslagje, maar het regent alweer ruim twee uur, en  we moeten iets met  eten bedenken , in elk geval ergens, niet hier. Straks verder!).  

Sneek 2017 TheeHuis

Ongeveer drieënhalf uur later:  we zijn terug en hebben heerlijk gegeten in een zaakje in Sneek, dat er sinds kort zit en zich “schuim en Pluim” noemt: schuim voor het bier en pluim voor de kip. Enfin, het was inmiddels opgehouden met regenen, maar niet voor lang, vrees ik. De twee dweilen die voor de tentdeur binnen liggen voor natte inloop en water wat toch naar binnen loopt, heb ik maar weer zo goed mogelijk uitgewrongen, en het voetenveegmatje dat daar, normaal gesproken, droog ligt, daar liep het water gewoon uit toen ik het op zijn kant hield.

En over gisteravond nog: we hadden zelf een hapje eten bij AH gehaald om in de caravan te eten,  daarna opruimen, kopje koffie, spelletje, en het regende, regende, regende, stortregende, alsof het nooit meer zou ophouden.

Woensdag dus terug naar Grou om de brandstofmeter om te ruilen, dat is gelukt.  Maar Art is er vandaag nog niet aan toe gekomen hem in de boot te monteren, en dat had nog  een andere oorzaak dan - weer! – de regen.  Ik liep zelf voor onze vakantie al enige tijd met een puistje op het bovenste ooglid van mijn linker oog waarvoor ik al bij de huisarts was geweest, en een anti-bioticum-zalfje mee had gekregen. Een puistje met een moeilijke naam, in de volksmond “strontje” geheten, zo hoorde ik vandaag. De maandag voor we naar Friesland vertrokken, de 19e, nog een keer naar de dokter, want ik had er wel veel last van: alsof het onderhand voor mijn oog hing, Toen kon de dokter het behandelen: paar prikjes erin, rommel eruit, weer regelmatig zalfje erop, en dan maar hopen dat het verder vanzelf weg gaat. Dat lijkt onderhand te gebeuren. Inmiddels hier in Friesland begon het bovenste ooglid van mijn rechteroog rood te worden, beetje jeuk, en ja hoor, al die regen hier is groeizaam weer, blijkbaar ook voor puistjes aan je ooglid. Die aan de rechter kant zag er niet meer uit, en ook daar had ik last van;  vandaag naar de huisartsenpraktijk waar het kampeerterrein afspraken mee heeft. Ik kon gelijk terecht. Een allervriendelijkste jonge vrouwelijke arts heeft deze kant behandeld, verder weer 3x daags zalfje en een warm compress (warm washandje) er tegenaan houden – waarna zalfje. Het is op dit moment al een ver betering, maar het helemaal verdwijnen kost tijd.

En daarom had Arthur, die mee is geweest, ook geen tijd voor brandstofmeter en boot. Verder: regen, regen, regen. Behalve op dit moment. 

Wel, we willen het thuisfront even laten weten hoe het ons hier vergaat, omdat we immers geen ansichtkaarten meer versturen.  Zo vergaat het ons dus. Ik kan me niet goed voorstellen, dat dit voor de lezers een interessant vakantieverhaaltje is: regen , defecte brandstofmeter  en hinderlijke puistjes aan je ooglid. Bij alles: het is niet koud, en we willen nog niet naar huis! Kijk af en toe nog eens op onze site; misschien schrijf ik deze vakantie nog weer eens iets zonnigs!

Engelien


 

Inlog