Vier dagen Praag.

29 december 2010.

We wilden zo graag nog een paar dagen met z’n tweeën zijn, Arthur en ik, even weg van alle mensen en activiteiten. Het kwam zo uit, dat we een korte reis met de bus naar Praag boekten, van vrijdag 17 t/m maandag 20 december. Weliswaar twee hele dagen in de bus, maar de andere twee dagen wogen daar tegenop: ze waren bijzonder en een bijzonder mooie belevenis.

Vrijwel overal in Europa lag sneeuw; Nederland, waar ook al sneeuw was gevallen, schijnt dit weekend overvallen te zijn door veel centimeters sneeuw. Ook in Duitsland en in Tsjechië sneeuw. Onze auto op vrijdag ’s morgens vroeg om ongeveer kwart over vijf in de sneeuw (kosteloos) geparkeerd op een grote parkeerplaats bij het metrostation Capelse Brug in Rotterdam. De luxe toeringcar, een dubbeldekker, die in Den Haag al mensen had opgehaald, was keurig op tijd en we vertrokken even over zes. In Didam kwamen alle bussen die overal in het land mensen hadden opgehaald, samen (dat waren er op de heenweg 19),  waarna iedereen met bagage overstapte op de bus die hen naar de betreffende vakantiebestemming bracht. En daar was ook even gelegenheid voor koffie (en om de koffie weer weg te brengen!). Op de grote wegen was het goed te rijden; schoongemaakte autobanen in een wit landschap. ’s Avonds tussen ongeveer 9 uur en half tien kwamen we aan in het hotel waar we de diners zouden gebruiken, hotel Opera. Goed en lekker eten, waarna de bus ons (met bagage) naar ons slaaphotel bracht, waar we ook ’s morgens het ontbijt gebruikten. Ook dat was allemaal heerlijk en prima verzorgd. Dit slaaphotel lag aan de rand van het centrum van Praag, en het eethotel lag dichterbij het centrum, ongeveer 5 km van elkaar vandaan. De bus bracht ons steeds keurig heen en weer en ook naar uit- en opstapplaatsen met stadswandelingen en boottochtje. Dat was allemaal prima geregeld, goed gedaan met afspraken over tijden.

Beide dagen dat we in Praag waren gingen we ’s morgens mee met een stadswandeling, de eerste dag ’s middags met een boottochtje en ’s avonds met een lichttoer door de stad. De tweede dag konden we ’s middags zelf vrij besteden, alles onder leiding van een vloeiend Nederlands sprekende gids, die bovendien heel veel van de (ontstaans)geschiedenis van Praag wist, van bouwstijlen, en wees ons op de zichtbare details daarvan.

phoca thumb l Praag 2010 (20)

 

In mijn radioprogramma van de Zorgradio Haaglanden vlak daarna, vertelde ik het volgende daarover:

Een paar weken geleden liet ik u het muziekstuk ook al horen, maar nu doen we dat opnieuw: “De Moldau” van Smetana, want ik kan nu vertellen, dat ik daar echt een kleine boottocht op heb gemaakt. In Praag, want de rivier stroomt dus ook door Praag; met een aantal prachtige lange bruggen er over heen. De Moldau  is het eerste deel van een cyclus van zes symfonische gedichten, bij elkaar genoemd “Ma Vlast”: mijn vaderland, van de Tsjechische componist Bedrich Smetana. De Moldau hoort ook tot de meest gespeelde orkestwerken uit de romantische periode; Smetana schreef het tussen 20 november 1874 en 8 december 1874, dus in ongeveer 2 1/2 week tijd.  De rivier de Moldau ontstaat ergens in het Boheemse landschap uit twee samenvloeiende stroompjes water, de bronnen,  en voegt zich voorbij Praag samen met de Elbe.

De geschiedenis van het ontstaan van Praag begint rond 900. In de jaren 50 en 60 leed Tsjechië onder een stalinistisch bewind. Halverwege de jaren 60 was er een korte periode sprake van de “Praagse lente”, die echter eind jaren 60 weer de kop werd ingedrukt, waarna er weer een Sovjet-overheersing kwam. Daarop stak de 21-jarige geschiedenisstudent Jan Palach zichzelf uit protest daartegen, in brand. We weten dat allemaal nog wel. Het was wereldnieuws. Toch kwamen protesten langzaam en bescheiden van formaat opnieuw op gang, en groeiden naderhand uit tot grote stakingen. Dan zitten we al eind jaren 80. Het partijkader (van de sovjets) trad af, en het was op 10 juni 1990, dat de eerste vrije verkiezingen sinds 45 jaar in Tsjechië gehouden werden, waarbij Vaclav Havel tot president werd benoemd. Vanaf die tijd is Tsjechië, en vooral Praag bezig op te krabbelen en weer een bloeiende stad en bloeiend land te worden.

Praag is een prachtige stad, en onze gids wees ons op allerlei details en praktische zaken. Heel plezierig en informatief. Het was natuurlijk vlak voor Kerstmis en wij liepen daar in een besneeuwde stad over verschillende kerstmarkten met allerhande activiteiten. Achteraf bezien vreemd te bedenken, dat die vrijheid daar nog maar zo kort bestaat. Een bijzondere sfeer en belevenis, en ja, het was ook koud, toch wel zo tussen 5 en 10 graden onder nul. En overal waar muziek werd gemaakt (de accordeonist op de boot, de groepjes muzikanten op de pleinen, de kerstkoren op de podia in de open lucht): altijd was er wel een lied of muziekstuk, waar het thema van De Moldau in te horen was. Er werd op die markten veel warme drank en voedsel verkocht, want het was wel erg koud!

De tweede “vrije” middag hebben we de oude Joodse begraafplaats bezocht en een aantal synagogen, waarvan sommige ook als museum dienst doen. In één van deze synagogen waren op alle wanden en muren aan de binnenzijde handmatig de namen aangebracht van alle joden die in de tweede wereldoorlog uit Tsjechië weggevoerd waren naar de gaskamers. In totaal werden in Bohemen en Moravië 78.000 joden om het leven gebracht, waarvan naar schatting 40.000 van de Joodse gemeenschap uit Praag.

phoca thumb l Praag 2010 (54)

Ik heb hier eigenlijk niets meer aan toe te voegen dan de verwijzing naar de foto’s in het foto-album (Klik hier) op deze site, en voor wat betreft details en geschiedenis is ongetwijfeld op Google meer te vinden. Wij waren onder de indruk, van de gehele sfeer en van de pracht van de stad.

Over onze terugweg mailde ik, thuisgekomen, naar onze directe naasten het volgende:

We kwamen, zoals vandaag op het laatst ingeschat, straks om enkele seconden voor twaalf voor ons huis aan komen rijden: nadat we vanmorgen om zes uur aan de ontbijttafel zaten, om half zeven de koffers de bus ingingen en om kwart voor zeven zijn gaan rijden. Het was helemaal een sneeuwlandschap, maar alle snelwegen t/m in Nederland waren heel goed berijdbaar. De mist was ook niet zo erg, dat er echt langzaam gereden moest worden. Volgens planning van de chauffeur waren we om zes uur vanavond in Didam. Daar is het afscheidsdiner geweest. Leuk, lekker en goed verzorgd.

Didam is voor deze reisorganisatie (Effeweg) een verzamelplaats voor alle toeringcars die voor hen rijden. Bussen uit alle windstreken hebben dan mensen opgehaald, die stappen bijna allemaal met hun koffers daar uit en lopen naar de bussen, die hen naar hun vakantieoord brengt. Op de terugweg de omgekeerde situatie. Is wel grappig en eigenlijk een heel goede organisatie. Behalve als er overal in Europa inmiddels pakken sneeuw en zo, zijn gevallen.Wíj - en nog een aantal bussen - waren weliswaar op tijd, maar b.v. een bus uit Kopenhagen, een bus uit Zuid Frankrijk, en nog twee anderen, hadden een behoorlijke vertraging onderweg. In Didam moet je daar dan op wachten, omdat in alle bussen wel een paar mensen zitten die immers naar Den Haag, Utrecht of Groningen gaan, enz. Die stappen dus weer bij elkaar in eenzelfde bus en worden keurig thuisgebracht, dwz naar hun opstapplaats. Het betekende, dat we, hoewel we dus om zes uur in Didam waren, waar we om half acht weer vandaan zouden vertrekken, pas om half tien konden vertrekken.

Ook in Nederland waren/zijn de hoofdwegen goed berijdbaar en de mist viel daar ook mee; was in Duitsland erger. Daarna waren we volgens planning van de volgende chauffeur om kwart over elf bij onze opstapplaats bij het metrostation Capelsebrug in Rotterdam/Capelle a/d IJssel. Spannend was hoe mijn auto erbij stond. Tja, een voornamelijk wit gebakje met hier en daar iets groen en een laag slagroom erop. Sneeuwruimen dus en krabben. Het slot was niet bevroren en uiteindelijk hadden we voldoende zicht om te kunnen rijden. Thuisgekomen Arthurs auto (die buiten de carport had gestaan), ontsneeuwd, ramen gekrabt/ontdooid en onder de carport gezet. (Hij moet morgen weer gewoon werken en om half acht de deur uit). En zo is alles weer goed gekomen.

Het waren vier volle dagen, goed georganiseerd, goede service, veel gezien en gelopen, en Praag is een geweldig mooie stad.Ik (E) zal daar weer wat over schrijven op onze website. Hou het in de gaten! Nu maar naar bed!.

Daar heb ik dus nu over geschreven, en: het is wéér bedtijd!

Engelien

 Praag 2010 (125)  Praag 2010 (134)  Praag 2010 (133)

Inlog