“Overzicht 2018”

Vandaag is het precies drie jaar en een week geleden, dat er een voorwoord voor het nieuwe jaar op onze site stond, dwz in 2016 dus!

11 maart 2019 –dus.

Uit 2016 en 2017 zijn er nog diverse vakanties, groot en klein, beschreven, maar 2018 is nog niet aan de beurt gekomen. Een soort van overzicht nu dus. Ik zeg wel eens: het was een vreemd jaar. Vreemd omdat het enerzijds voor mij een jaar was met nogal wat medische perikelen, gewone en ongewone, en anderzijds hebben Art en ik toch ook weer veel leuks en moois gezien en meegemaakt. Vreemd was ook – zou je kunnen zeggen – voor Arthur, dat hij dit hele jaar 2018, een groot deel van 2017, en ook nu weer, zijn “broertje” en schoonzus op de zaterdagen is gaan helpen met de verbouwing van een door hen aangekochte woning, een dik uurtje rijden bij ons vandaan. Hij heeft dus al een lange tijd zesdaagse werkweken gemaakt, vandaar ook de wel noodzakelijke kortere vakanties er tussendoor. Prettig voor allen was dat Suresh steeds met Arthur mee ging: een paar handen erbij van iemand die de dingen ziet, handig is en graag hard wil werken. Voor Arthur ook een reisgenoot heen en terug.

Suresh: ik schreef al eens eerder over hem, die ik sinds lang onze huis-, tuin- en keukenvriend noem.

Alles en allen bij elkaar werd er hard gewerkt, maar was de sfeer steeds erg gezellig.

Maar nu is het idee, dat het huis dit jaar toch heus voor de zomer klaar zal zijn. Iedereen is ook wel een beetje aan het eind van zijn/haar latijn.

Eén van de ongewone medische klussen voor mij – ik vertel het even gelijk, dan hebben we dat maar gehad – was, dat ik begin augustus 2018 van mijn fiets gevallen ben en mijn linker pols gebroken heb. Vier weken in het gips en langer dan verwacht, revalidatie bij de fysio: de rest van het jaar 2018. Ja, het was mijn linker pols en ik ben rechts, maar zo merk je bij hoeveel dingen je twee handen, met een beetje kracht erin, nodig hebt. Maar het is nu inmiddels echt helemaal beter.

Als ik de leuke en bijzondere evenementen over 2018 tel, kom ik, als ik niets vergeten ben, op aardig wat dingen. Verjaardagen en zo niet meegeteld, behalve mijn eigen verjaardag in 2018, en mijn cadeautje voor Arthurs verjaardag in dat jaar.

De laatste jaren heb ik er niet meer zo’n behoefte aan mijn verjaardag te vieren. Familieleden vinden dat soms wel eens ongezellig, maar ja. Ik ga liever met Arthur samen uit eten. Maar vorig jaar, in 2018, werd ik 75 jaar, en bovendien viel deze verjaardag op tweede paasdag, een vrije dag dus. En ik bedacht dat ik het nu dan maar weer eens moest vieren, en deze keer een beetje grootser uitpakken. Dat heb ik gedaan, ook natuurlijk in overleg met Arthur. Een cateringbedrijf zorgde voor warm eten met bestek, voor hapjes vooraf, voor twee statafels met een beetje gelige bekleding (zelf uitgezocht, het was Pasen) voor een kapstok en ook voor glaswerk. En Art en ik zorgden hier voor de rest: ruimte voor de kapstok, een beetje luxe zoutjes op sta- en gewone tafels, brandende waxientjes in gele houders, een spelletjescomputer geleend voor de kinderen en op de slaapkamer geïnstalleerd, en vooral niet vergeten: kleine flesjes wijn, vruchtensapjes, cola, water, enz., allemaal klein, in een grote teil (toevallig ook geel) met ijsblokjes gevuld. Ieder kon dat zo pakken. Ook op elke (sta-)tafel hadden we twee kleine flesjes wijn en een karaf met vruchtensap neergezet, met glazen. Alles besproken en afgesproken, en daarna uitnodigingen rond gestuurd, waarin o.a. stond dat het nu weer vijf jaar zou duren voor ik weer mijn verjaardag vierde! Iedere genodigde was er, familie, vrienden en vrienden van vroeger. Ik was er heel blij mee! De catering viel in de smaak, soep: warme bouillon met room in een wijnglas vooraf, keuze uit twee soorten warm eten, en een tafel vol kleine zoete toetjes waarvoor alle fototoestellen in de aanslag kwamen.

Tja, als je de dingen gaat beschrijven komt het allemaal weer boven, en zie ik het zo weer voor me. Het was heel geslaagd en ook de gasten vonden dat.

Het cadeautje dat ik van Arthur kreeg was een lang weekend met elkaar weg, en daarvoor had hij gereserveerd bij de Abdij Rolduc, tevens hotel restaurant conferentieoord, in Kerkrade. Een prachtige omgeving zowel binnen als buiten. Heel apart. Goed eten/ontbijt, goede slaapgelegenheid, mooi weer, zodat we een paar keer buiten hebben gezeten in een binnentuin voor de gasten. Maar ook zijn we in de grotten van Valkenburg geweest (voor mij de eerste keer) en hebben we daar een grote markt bezocht. Een rondleiding door Rolduc gekregen en een boswandeling naar kasteel
Ehrenberg gemaakt. Ook een keer in het bijzondere, en niet zo grote restaurant in Rolduc zelf gegeten. Wat je in vier dagen al niet kunt doen en zien! Het was prachtig en fijn, en de zon scheen!

We waren hier van 18 t/m 22 mei.

Tussen Rolduc en de zeiltocht (hierna lees je daar over) zat onze Friese vakantie. Natuurlijk is daar ook het eea over te vertellen, maar behalve dat het bijna steeds prachtig weer was en we dus veel gevaren hebben, laat ik het hierbij. Omdat we in vorige jaren veel daarover geschreven hebben en het ook bijna allemaal vaarvakanties in Friesland waren. Misschien dat die vakantie (ja hoor, we gaan in juni/juli weer naar de kampeerhaven op De Potten in Friesland, vlak bij Sneek) dit jaar weer meer aan de beurt komt!

Arthur gaf ik voor zijn verjaardag een dagje uit met diner. Daarvoor had ik van vijf mogelijkheden met info en foto een soort collage gemaakt waaruit hij mocht kiezen. Dat werd een zeiltocht op het IJsselmeer met de “Sanne Sophia”, zo’n grote driemastklipper met zes zeilen. Zowel boven- als onderdeks veel ruimte, genoeg voor ruim 100 gasten die zij konden ontvangen.  Vertrek vanuit Muiden, een tocht van ongeveer anderhalf dagdeel, met de mogelijkheid van een uitstapje naar het Fort Pampus. De catering (pakketten tevoren besteld) was prima. Het schip was zo groot dat je elkaar ondanks zoveel gasten, niet in de weg liep. We hadden geluk met het weer: droog en zonnig en af en toe een beetje wind.

We hebben familie de mogelijkheid gegeven om mee te gaan, en daarvan hebben Belinda en Alex, en Mark, Ank en Iris, gebruik gemaakt. Anderen hadden graag mee gewild maar konden op de korte termijn ivm met werk geen vrij krijgen. Zelf liep ik inmiddels met mijn arm in het gips, maar dat heeft de pret absoluut niet gedrukt. We hebben met elkaar een heerlijke en gezellige dag gehad, waarbij het weer ook mee zat. Bijzonder om eens op zo’n schip zo’n tocht te maken.

Het was op 12 augustus.

En o.a. op 22 september zijn we in Amsterdam naar de musical “Annie M.G.” geweest, over Annie M.G. Schmidt natuurlijk. Het verhaal kun je vast en zeker wel op internet vinden. Voor hier, onze website, kan ik vooral zeggen, dat het een bijzonder evenement was, een bijzondere musical waar we geweest zijn. Haar leven werd gespeeld. En dat was behalve interessant, vooral indrukwekkend om te zien en te horen. Te zien hoe het gespeeld werd en de diverse bekende gedichtjes, versjes, van haar, op muziek gezet, waren te horen. Haar zoon heeft de productie opgezet en had de regie. Het eerste boekje met versjes dat van Annie M.G. uitkwam, was “Het fluitketeltje”. Het was te zien op die avond, en vlak daarna de cover nog eens voor de tv. Ik vond het verrassend om dat te zien, want dat boekje, het eerste, heb ik van mijn moeder en mijn vader (die toen nog net leefde) voor mijn zesde verjaardag gekregen. Ik heb het nog steeds, alleen is het zoveel gebruikt en gelezen, dat het weliswaar compleet, maar toch een beetje uit elkaar ligt. Mijn jongste zoon vroeg: ”Is dat het boekje waar je ons uit voorgelezen hebt?” Ja dus, en bv herinnerde hij zich goed het versje over Pietertje Pluim.

In het begin schreef ik weliswaar, dat ik hier niet over de gewone dingen, zoals verjaardagen wilde schrijven, maar over één verjaardag wil ik het toch hebben, de verjaardag van Arthurs vader, Jaap, (ik begroet hem nogal eens met “vader Jacob”). Hij werd negentig jaar op 28 oktober 2018. Nou, dat mag toch wel bijzonder genoemd worden, niet? En daar werd een feest van gemaakt, waar de twee dochters de organisatie van hadden, in overleg met moeder Tiny. Eerst was er bij Florence thuis een high tea; iedereen kon zitten en het eten en drinken hadden de zusjes (van Arthur dus) zelf verzorgd. Het zag er allemaal prachtig uit en was erg lekker, en het was voor de jarige een verrassing en heel leuk alle familie en vrienden te ontmoeten waar hij – met zijn vrouw natuurlijk - veel mee omgegaan is in zijn leven. Daarna vertrokken de meeste mensen, alleen het “eigen gezin” met aanhang en nog enkele familieleden dineerden ’s avonds met elkaar in een restaurant in de buurt.

En zo werd het de hoogste tijd om nog een keer een weekje samen weg te gaan. Dat deden we van maandag 12/11 t/m maandag 19/11. We waren toen op het park Stroombroek in de gemeente Braamt. Nee, daar hadden wij ook nog nooit van gehoord. Ik geloof dat het niet echt weer voor boswandelingen was, en de fietsen hadden we ook maar thuis gelaten. Hoewel, toch nog één boswandeling moet ik noemen, door een park en bos dat bij het kasteel in ’s Heerenberg lag. Toen was het toch nog best lekker wandelweer, droog in elk geval. Auto daar neer gezet bij een bijbehorende niet zo grote parkeergelegenheid, en lopen maar. Paraplu toch mee uit de auto? Nee, toch maar niet, daar loop je maar mee te sjouwen. Als het gaat regenen hebben we pech gehad.

Maar net toen we uitgestapt waren, drie meter van de auto af. kwam er wel een heel donkere lucht aan, reden waarom ik zei: laten we toch nog even terug naar de auto gaan, afwachten tot die lucht voorbij is. Dat was een heel goede ingeving, we waren bij de portieren van de auto toen het begon te gieten, tamelijk kort maar erg hevig. Na die bui toch op weg, het pad op door bos en grasland. Het bleef verder droog.

Maar toen…we waren terug, weer in de auto, en die bleek niet te starten, werkelijk helemaal dood. Zelfs Arthur, die toch alles van auto’s afweet, zei: hier kan ik niets mee beginnen. Niemand niet. Er zal waarschijnlijk, eigenlijk vrijwel zeker, een nieuwe accu in moeten. We belden de wegenwacht waar ik sinds lang lid van ben (we zijn met lange afstanden altijd met mijn auto), en Arthur legde de klacht uit. Gaf bovendien de soort accu en het nummer door voor je weet maar nooit. Maar we gingen er van uit, dat de auto naar een garage gesleept zou worden. De wegenwacht komt tussen nu en een uur, hoorden we. De dichts bij zijnde horeca opgezocht voor een kopje koffie, Arthur met het zicht op de straat in het dorp – aldaar een doorgaande weg – om de wegenwacht auto niet te missen. Die bleek al met tien minuten langs dit restaurant te rijden. Art er gelijk achteraan hollen, en ik afrekenen en wat langzamer naar de auto. De man van de wegenwacht was al bezig en Art stond er natuurlijk ook al. En wat bleek? Deze monteur vertelde altijd wel een paar accu’s in zijn auto bij zich te hebben, wat niet perse gebruikelijk is, en laat daar nou precies het model en nummer bij zitten die in mijn auto moet!!. Ja, dat was ook voor de mannen een verrassing. We konden, nadat alles weer in orde gemaakt was, zelfs per pin bij hem betalen. Klaar, en we gingen weer verder. Dat scheelde een hoop gedoe.

Moet ik hier alleen nog vertellen, dat van de diverse plaatsen en dorpjes in de omgeving, wij erg enthousiast waren over Doetinchem, waar we allebei nog nooit geweest waren. Gezellig stadje met leuke winkelstraten, en een paar bijzondere winkeltjes waar ik graag meer over zou willen vertellen. Maar we hebben daar ergens nog lekker gegeten, en daar laat ik het bij.

Eenmaal thuis hadden we nog een geweldig evenement bedacht, eigenlijk had Arthur dat bedacht. Was het gezellig? Ja, toch wel. Was het nuttig? Absoluut. Hadden we er zin in? Nou, Arthur wel en ik ben een beetje over de streep getrokken. Was het leuk? Mwah….! Deden er meer mensen mee? Gelukkig wel. Het gaat over het project “plafond isoleren”! Alles: van de voorkant schuin omhoog naar de achterkant, en boven/achter nog een kamer. Arthur heeft hulp gevraagd en gekregen van Suresh, van Mark en Frank, van Florence en Sandra en van Alex en Belinda. Ik zorgde voor de catering.

Twee weekenden voor gepland en dat is gelukt! Steigers, ladders en veel afdekzeilen in de kamer en boven. De keuken bleef bereikbaar en te gebruiken, wc idem (altijd prettig) en we konden ook gewoon in onze slaapkamer terecht. Ik bespaar je verder de technische details.
Alles is goed gegaan, en alles is ook goed en mooi gedaan, en: het was merkbaar aan de temperatuur binnen en het regelen van de thermostaat.

Het jaar 2018 sloten we af met het vieren van de verjaardag van Sint Nicolaas, bij Ank, Mark en Iris, (Frank was er ook, en ook opa Kees en oma Nel), en de kerst vierden we bij ons thuis, met Arts familie, Frank en Suresh. We konden in onze kamer een mooie vierkante opstelling maken, tafel mooi versieren, en iedereen kon goed zitten. Suresh had aangeboden voor allemaal kip te maken, twee soorten kip; dat deed hij thuis, en Arthur haalde hem op. De kip was heerlijk. Belinda zorgde voor een mooi uitziend en lekker toetje, en zelf had ik twee schalen met verschillende soorten groenten gemaakt, en rijst. En oudejaarsavond waren we lekker met z’n tweeën thuis.

Al met al een mooie afsluiting van een druk jaar – want niet alles heb ik hier verteld!

Engelien

 

Ps: met mijn verjaardag, binnenkort, zitten we weer met z’n tweeën in een huisje ergens in het bos!

 

Offingawier? Of inmiddels Bleiswijk?

12 augustus 2017

Ja, we zijn inmiddels alweer een maand terug in Bleiswijk: vrijdag 14 juli vertrokken uit  Offingawier bij Sneek. Toch nog een soort samenvatting van de dagen tussen 28 juni  (daar waren we met de vakantieverhalen gebleven) en de dag van vertrek.  Achteraf bezien hebben we ongeveer de helft van deze vakantie behoorlijk vaarweer gehad, en de andere helft regen. Of ogenschijnlijk regen op komst – en dat is ook geen vaarweer. Maar het was niet koud.

Een dag naar de Vrijbuiter in Roden geweest (is een uurtje rijden vanaf onze kampeerhaven) , een dagje vanaf de zuid-westkust  zoveel mogelijk langs het water naar het noorden gereden, en diverse kleinere plaatsen aangedaan, totdat we in Harlingen aankwamen en daar gegeten hebben; en onderweg bij een andere camping gekeken. Leuk, maar erg open en heel winderig, hoewel de zon scheen en het droog en niet koud was.  En in die tweede week toch ook een aantal keren gevaren, o.a. via Akkrum naar Grou.

Gezellig was, dat we aan het eind van die week bezoek kregen. Onze vriend Suresh kwam met de trein vrijdagavond aan in Heerenveen, waar we hem opgehaald hebben. We hadden een bijzettentje met beddengoed ;  hij bleef twee nachten slapen. Zaterdag boodschappen gedaan bij AH voor de bbq ’s avonds, ’s middags gevaren, en daarna terug dus de bbq aan. Daarna zijn we nog naar de uitkijktoren gelopen, die dicht bij onze kampeerhaven ligt en feitelijk al in het Sneekermeer gebouwd is. Een hele stalen constructie. Bovenin heb je een weids uitzicht over het Sneekermeer.

De volgende dag, zondag, kwamen ook Alex en Belinda op bezoek; ze waren er vroeg want we zouden de hele dag gaan varen.  De koffie stond klaar en zowel Belinda als ik hadden er wat lekkers bij. Verwennen dus! En daarna direct in de boot. Het was die dag briljant weer.  We zijn o.a. in Heeg geweest waar we op een terrasje geluncht hebben. Aan het eind van de middag weer `thuis`, en iedereen inpakken. Want ze moesten alle drie die avond weer naar huis; Art en ik hebben Suresh weer op de trein gezet. Maar eerst hebben met elkaar nog eens heerlijk bij Ken gegeten, het Surinaamse afhaal- en gewoon restaurant

.Restaurant dAld Wal 20170709

Een geweldig gezellige dag  en geluk gehad met het prachtige weer. Een dag met een gouden randje, zoals we wel eens zeggen.

Art en ik hebben de derde week nog genoten van onze vakantie, ongeacht het weer! Het is alleen elk jaar weer spannend of we de voortent er, de dag voor vertrek, droog af kunnen halen. Donderdagmorgen: zonnig, droog, en de voortent was dus ook snel droog. Ja hoor, droog ingepakt en in de auto gelegd. En ’s middags nog weer gevaren! Zoals we hoopten. Een beetje in de buurt gebleven, want het was toen toch wat bewolkt. Donderdagavond de boot uit het water op de trailer, en  op een afgesloten terrein gezet en rijklaar gemaakt . En vrijdag, de dag van vertrek? Je moet voor twaalf uur het terrein af zijn (hoewel daar in die periode niet echt op gelet wordt, het is nog rustig), en we hebben onze vaste route van niet meer in de caravan ontbijten (alles wat in de caravan blijft is de vorige avond al ingepakt),  auto’s inpakken, caravan inklappen en wegwezen. En weer: droog! We rijden altijd rond elf uur weg, en ontbijten onderweg dichtbij een Mac.

En geloof het of niet: we waren het weggetje waar het hele park (kampeerterrein, bungalows en kampeerhaven) aan ligt afgereden, de hoek om door Offingawier, en: de eerste spetters regen vielen! Dat werden er meer. En meer en meer en heviger. We moesten omrijden zowel vanwege een afzetting ergens, maar ook liepen de rijbanen bij het grote verkeersplein bij Joure anders, omdat dat hele verkeersplein anders ingericht wordt. We konden dus niet bij de Mac daar komen. We zijn in Emmeloord van de grote weg af gegaan, waar direct een andere Mac was. Daar hebben we ontbeten. Maar… inmiddels regende het niet meer, het plensde met bubbels op de weg, je kent dat wel. En zo bleef het tot bij Almere, waar we even een plaspauze maakten. Regen dus, hevige regen, vrijwel vanaf het kampeerterrein tot bij Leliestad/Almere; dat is ruim een uur rijden en erg vermoeiend met die constante hevige regen en immers allebei een aanhanger achter onze auto´s.

Maar wij hebben een heerlijke vakantie gehad en wilden nog niet naar huis!

Engelien  

Offingawier 4/7 dus, Sneekermeer!

Na regen komt zonneschijn: een dag als vandaag is zoals een (vaar)vakantiedag in Friesland hoort te zijn: zon bij het opstaan, zon bij het ontbijt (verse broodjes in de zon gehaald), zon na het douchen: zon verder voor vandaag voorspeld: we gaan varen! Ja, we hadden al meer gevaren  deze afgelopen week, maar toch steeds vest aan en zeker de regenjacks mee. En  nu zomaar in een t-shirtje en korte broek. Evengoed toch maar vest mee, maar we hebben dat niet gebruikt. We zijn naar IJlst gevaren, mooie route genomen, een uur en drie kwartier. Daarna op “het” terrasje geluncht: een leuke plek vlak bij de brug in het kleine centrum, de brug die om de haverklap open ging voor recreatievaart,  grote en kleine boten die van drie kanten, vaarwegen, aankwamen. Veel  gewoon verkeer, veel fietsers en veel kinderen, die steeds in rijen  moesten wachten. Veel te zien dus. 

Sneek 2017 Tussenstop in IJlst

Daarna via een andere weg terug, via en door Sneek. Voorbij Sneek konden we nl. tanken. Voor de insiders: het paviljoen waar onze kampeerhaven vlak naast ligt, is gesloten, failliet hoorden we. Maar daar konden we altijd tanken met de boot, en dat ging nu niet meer.  Er zijn meer pompen in deze omgeving, maar die moet je weten, die moeten benzine hebben (niet alleen bv diesel), en je moet er wel tijd voor uittrekken , inpassen in je vaartocht – zal ik maar zeggen.

Sneek 2017 Sneekerpoort in zicht

Terug bij de caravan “na-sudderen”  buiten bij de voortent in het zonnetje, daarna boodschappen gedaan, “thuis” gegeten, en  nu dit verslagje even getypt. Inmiddels is de lucht betrokken en is het een beetje gaan waaien, het weer lijkt om te slaan. Morgenochtend maar weer even afwachten en de buienradar raadplegen.

Engelien


Sneek 28/6/2017

Ja, Sneek, woensdag 28 juni  2017, Offingawier 28 juni, De Potten, 28 juni, enz. Bij onze Friese vakantie met boot en klapcaravan is altijd een onvermijdelijke vraag: hoe was het weer. We gaan hier tenslotte heen om te varen. Af en toe een dagje hier of daar heen hoort er bij en is leuk, maar we willen van de drie weken toch minstens de helft goed en liefst mooi vaarweer. Laten we optimistisch blijven: we zitten nog lang niet op de helft.

Afgelopen vrijdag, 23 juni, de dag van ons vertrek, verliep qua tijdsplanning helemaal goed. Het was droog, een enkele spetter onderweg, maar dat mag geen naam hebben. Het was droog toen we aankwamen, en we konden droog de caravan met voortent opzetten. Maar de lucht voorspelde regen. Eerst maar eten in het restaurant hier en kijken of we daarna nog de boot in het water konden laten en voor de caravan neerleggen. Maar dat haalden we niet meer. De regen kwam. Zaterdag morgen regende het. Eind van de morgen leek het toch wel 20 minjuten droog te blijven: boot in het water, en bij de caravan nog spullen er uit halen  die in de voortent bij de caravan moesten staan. ’s Middags naar Sneek, enkele boodschapjes doen, koffie op een terrasje, en gewoon kijken. Met het eten ’s avonds “thuis” een blik kippensoep open getrokken, met stokbrood erbij en een yoghurtje toe. Zondagmorgen regende het. Niet zo erg, maar de lucht beloofde weer niet veel goeds. We zijn gewoon gaan rijden, besloten verder naar het noorden te gaan, op zoek naar de boerderij/woning waar vrienden van Arthurs broer en schoonzus (en daarmee ook een beetje van ons) ongeveer twee weken terug naar toe waren verhuisd. We reden een uur door een wijds en eentonig landschap (bijna allemaal lege weilanden)met een regenlucht boven ons hoofd en buien in de verte om ons heen. We vonden de boerderij, die er verlaten bij stond: ze waren niet thuis. Kan gebeuren, we kwamen onverwacht. Maar het geheel, de weg er naar toe, de omgeving, de boerderij zelf, en het trieste weer, maakte op ons en troosteloze indruk! Terug, het bleef treurig weer, maar we hadden onszelf beloofd Surinaams te gaan eten bij een Surinamer  de we vorig jaar ontdekt hadden, en die in dit jaar verhuisd zouden zijn  naar een betere gelegenheid. Dat was dus zo; het restaurantgedeelte zag er aantrekkelijk uit en hun grote open keuken was ook ingesteld op veel afhalers. Het eten was weer buitengewoon lekker. Eten bij Ken. Terug naar de caravan. Het regende een beetje. In de caravan drankje, wat erbij, spelletje, en het regende. Niet meer een beetje, maar het hoosde, meer dan twee uur lang.

Sneek 2017 caravan plaatsen

Maandag was een goede dag voorspeld tussen slechte dagen. En ja hoor, zon, niet zoveel wind en prima temperatuur. Eindelijk varen, Sneekermeer over, rondje Terherne, terrasje daar met lunch en daarna weer terug, ongeveer vier  uur gevaren en tussen vier en  half vijf thuis. De zon scheen, aangename temperatuur, maar in de verte beetje onbetrouwbare lucht. Art  aan de gang met de brandstofmeter die niet goed had gewerkt. En het is natuurlijk toch lastig als je niet weet hoeveel benzine je nog hebt! Er moest toch een nieuw exemplaar komen, dwz het klokje van de meter. Dinsdag regende het. We gingen naar Grou, naar het Aquaverium, naar een winkel ernaast  die scheepvaartartikelen verkocht, maar ook van alles en nog wat aan andere artikelen, een grote loods vol, een beetje kringloop-achtig. Via de eigenaar hiervan konden we naar een groothandel dichtbij, waar een brandstofmeter gekocht zou kunnen worden. Dat lukte. Als je in Grou bent, hetzij met de auto hetzij met de boot, dan ga je naar het terrasje bij het theehuis. In verband met verbouwing bleek er tijdelijk een alternatief theehuis opgetrokken te zijn, maar toch heel goed om wat te eten of te drinken. Dat deden we. Omdat onze lunch erbij ingeschoten was bestelden we een borrelbord. Dat was heel geslaagd. Heerlijke ingrediënten. Onderhand begon het (weer eens) behoorlijk te waaien en betrok de lucht; een parasol werd uit voorzorg ingeklapt. Dan toch maar weer opgestapt, gelijk even langs AH om iets te eten te halen. Arthur kon, eenmaal terug, nog aan de gang met de nieuwe brandstofmeter, maar die bleek niet goed te zijn. Morgen, woensdag, terug.  

(Ik ben nog niet klaar met dit verslagje, maar het regent alweer ruim twee uur, en  we moeten iets met  eten bedenken , in elk geval ergens, niet hier. Straks verder!).  

Sneek 2017 TheeHuis

Ongeveer drieënhalf uur later:  we zijn terug en hebben heerlijk gegeten in een zaakje in Sneek, dat er sinds kort zit en zich “schuim en Pluim” noemt: schuim voor het bier en pluim voor de kip. Enfin, het was inmiddels opgehouden met regenen, maar niet voor lang, vrees ik. De twee dweilen die voor de tentdeur binnen liggen voor natte inloop en water wat toch naar binnen loopt, heb ik maar weer zo goed mogelijk uitgewrongen, en het voetenveegmatje dat daar, normaal gesproken, droog ligt, daar liep het water gewoon uit toen ik het op zijn kant hield.

En over gisteravond nog: we hadden zelf een hapje eten bij AH gehaald om in de caravan te eten,  daarna opruimen, kopje koffie, spelletje, en het regende, regende, regende, stortregende, alsof het nooit meer zou ophouden.

Woensdag dus terug naar Grou om de brandstofmeter om te ruilen, dat is gelukt.  Maar Art is er vandaag nog niet aan toe gekomen hem in de boot te monteren, en dat had nog  een andere oorzaak dan - weer! – de regen.  Ik liep zelf voor onze vakantie al enige tijd met een puistje op het bovenste ooglid van mijn linker oog waarvoor ik al bij de huisarts was geweest, en een anti-bioticum-zalfje mee had gekregen. Een puistje met een moeilijke naam, in de volksmond “strontje” geheten, zo hoorde ik vandaag. De maandag voor we naar Friesland vertrokken, de 19e, nog een keer naar de dokter, want ik had er wel veel last van: alsof het onderhand voor mijn oog hing, Toen kon de dokter het behandelen: paar prikjes erin, rommel eruit, weer regelmatig zalfje erop, en dan maar hopen dat het verder vanzelf weg gaat. Dat lijkt onderhand te gebeuren. Inmiddels hier in Friesland begon het bovenste ooglid van mijn rechteroog rood te worden, beetje jeuk, en ja hoor, al die regen hier is groeizaam weer, blijkbaar ook voor puistjes aan je ooglid. Die aan de rechter kant zag er niet meer uit, en ook daar had ik last van;  vandaag naar de huisartsenpraktijk waar het kampeerterrein afspraken mee heeft. Ik kon gelijk terecht. Een allervriendelijkste jonge vrouwelijke arts heeft deze kant behandeld, verder weer 3x daags zalfje en een warm compress (warm washandje) er tegenaan houden – waarna zalfje. Het is op dit moment al een ver betering, maar het helemaal verdwijnen kost tijd.

En daarom had Arthur, die mee is geweest, ook geen tijd voor brandstofmeter en boot. Verder: regen, regen, regen. Behalve op dit moment. 

Wel, we willen het thuisfront even laten weten hoe het ons hier vergaat, omdat we immers geen ansichtkaarten meer versturen.  Zo vergaat het ons dus. Ik kan me niet goed voorstellen, dat dit voor de lezers een interessant vakantieverhaaltje is: regen , defecte brandstofmeter  en hinderlijke puistjes aan je ooglid. Bij alles: het is niet koud, en we willen nog niet naar huis! Kijk af en toe nog eens op onze site; misschien schrijf ik deze vakantie nog weer eens iets zonnigs!

Engelien


 

België, vakantieweekje in Blaimont,
dicht bij Dinant.

Ja, acht dagen uit en thuis in een huisje op het park “Landal Les Etoiles” van maandag 19 september tot en met vertrek op maandag 26 september. We keken er allebei erg naar uit, Arthur en ik. En we werden niet teleurgesteld: een mooi en leuk huisje (chalet is een beter woord voor wat betreft de buitenkant) in een heuvelachtig park en verder in een prachtige omgeving; twintig minuten onder Dinant, Wallonië, in de Belgische Ardennen.

Heuvelachtig. In de hele omgeving kun je spreken van bergen; misschien niet het type Mount Everest, maar toch. Het park lijkt te liggen in een groot dal met min of meer in de verte rondom toch wel bergen, maar is ook zelf op heuvels gebouwd. Alle chalets, hout, bruin gebeitst, met warande en een toegangstrapje, staan aan hun voorkant op stevige metalen palen, zodat ze horizontaal staan. 
De receptie zit, gezien vanuit het chalet, “boven”, en het erg goede en gezellige restaurant ligt daarnaast. Het dorpskerkje was daar weer vlakbij, ook “boven”.
 belgie 2016 2
Boven is het dorpje, dat leek dus de begane grond. Maar ja, wat begane grond is, is daar in de wijde omgeving enigszins betrekkelijk. Na melding bij de receptie, sleutel en info ontvangen e.d. weer in de auto stappen, s-bocht naar beneden en dan pas ben je bij de slagboom. Vanuit het terrasje van het restaurant keek je daar op neer. Daarna verder rijden, nog één of twee s-bochten, en toen arriveerden we vlakbij ons chalet; dwz parkeren op het weggetje van aankomst op de grindstrook ernaast. Dan toch nog een heuveltje af lopen, klein paadje maar, en weer "omhoog”: een houten trappetje met vier treden op, waarna je op de waranda van het chalet stond en waar de deur naar binnen was. Op die waranda werden elke morgen verse broodjes gedeponeerd – als je die de vorige dag maar besteld had. Daar maakten we dankbaar gebruik van, want eigenlijk waren er daar, behalve zo’n kleine dorps-super geen winkels. Ook bij het restaurant zat een winkeltje, wat naderhand wat meer gevuld was dan toen we aankwamen.
Bij het woord “chalet”, met een waranda met overkapping kun je je wel wat voorstellen; kleiner dan die van Zwitserse plaatjes, alleen de bloembakken ontbraken – bij wijze van spreken. Binnen erg leuk ingedeeld, alles wat je met z’n tweeën nodig hebt was er, goed onderhouden en schoon, alleen in het geheel wat klein. Wij hadden een 4-persoons bungalow, en daarmee voldoende ruimte. Maar als je daar echt met vier personen in zou verblijven (vier volwassenen, of twee volwassenen met twee kinderen) dan zou je waarschijnlijk toch wat ruimtegebrek hebben; inhoud van koffers en tassen zouden wel in de aanwezige kasten kunnen, maar de (lege) koffers en tassen zou je niet goed kwijt kunnen.   belgie 2016 48
Voor aanwezig schoonmaakmateriaal (stofzuiger, lange vegers, emmer, enz.) was geen aparte ruimte: geen gang, keuken, slaapkamers en woonkamer zijn dan te klein daarvoor. Het zal zich waarschijnlijk wel oplossen als je daar met z’n vieren zit, maar wij hebben het daar in elk geval met z’n tweeën heerlijk gehad. Snel voldoende warm (overdag geboft met goed weer, maar ’s avonds al snel koud), alles (douche, toilet, enz) deed het zoals het moest, een kapot lampje was dezelfde dag nog vervangen. Veel service van de receptie. Restaurant: gezellig, leuk terras met weids uitzicht, heerlijk eten, prettige bediening, in deze periode altijd plaats.
Uitgebreid geschreven allemaal, om een beetje inzicht te geven aan de (wel of niet geïnteresseerde) lezer, maar vooral omdat we ons daar zo goed hebben gevoeld. Behalve ’s avonds met de benen languit op een soort krukje voor de tv en de sfeer-open haard zitten (vrijwel alle Nederlandse kanalen waren te vinden), en een spelletje aan tafel hebben we veel in de omgeving gezien, en veel gelopen; de eerste wandeling eigenlijk per ongeluk (ja heus).  
Als we tevoren geweten hadden waar het precies om ging, deze wandeling, hadden we het niet gedaan, vooral vanwege mijn onderdanen, die al sinds langere tijd af en toe kuren vertonen, waardoor het niet altijd gemakkelijk lopen is (voor mij), en deze wandeling al helemaal niet !!! Maar we hebben het gedaan en waren er blij om dat we het niet wisten, ook ik. Furfooz!
We reden in en door Dinant en zagen een leuk weggetje een beetje omhoog met een bordje dat wees naar de naam “Furfooz”. Daar reden we in, denken aan een leuk superklein gehucht of zo. 
 belgie 2016 31
Maar aan het eind werd dat weggetje meer een breed bospad waar weer een parkeerplaatsje bleek te zijn. En een soort huisje, winkeltje, dat open was en waarvoor je ook weer een trap op moest. Dat deden we. Aardige ouwe man daarboven, vrijwilliger, slecht Nederlands sprekend, die verkocht kaartjes voor die wandeling, een gidsje met aanwijzingen en informatie, en hij wees ons de start van de wandeling: achter zijn huisje een paadje naar boven. Op onze vragen: nou, de wandeling viel wel mee, was ongeveer 2 of 2 ½ uur, en ongeveer halverwege (wees hij op een kaart) was iets van een klein café waar je wat kon drinken. Nou, dat klonk allemaal best te doen, en wij op pad. 
Achteraf bleek het een heel natuurgebied te zijn wat “het park van Furfooz” heet. Het eerste waar we kwamen toen we dachten “boven” te zijn was een soort klein plateau met de restanten van een Romeinse nederzetting – voor soldaten die daar even tijdens hun oorlogsvoering konden bijkomen en bivakkeren. Het gidsje gaf informatie, en die is, vooral als je de dingen tegelijk ziet, toch wel erg interessant: in het gerestaureerde gebouwtje dat er stond konden (vroeger dus!) drie baden gevuld worden met warm, lauw en koud water. Want waar kwam b.v. dat water vandaan. 
belgie 2016 46
Niet van de rivier de Lesse, dachten wij, die diep beneden ons in het dal stroomde. Het gidsje geeft er informatie over. De wandeling ging nog verder naar boven, pijlen volgen (keurig gedaan allemaal), met onderweg grotten waar dan een pijl heen wees, info (soms over mythische aardmannetjes) bij een grot en in het boekje, en dan weer verder de route volgen. Onderhand kwamen we in het stadium dat we dat café wel wilden zien; we hoorden ook diep onder ons veel lawaai van schreeuwende jongeren, en op een gegeven moment bespeurden we beneden ons de rivier de Lesse met een paar kano’s met jongelui erin. Inmiddels waren we ook bij een trap naar beneden aangekomen. Ook keurig, gelukkig, overal met een primitieve maar functionele leuning er langs. Het was nl verboden, staat in het boekje, om af te dalen in de afgrond! Wel er was geen haar op ons hoofd die daaraan dacht. De trap naar beneden was steil en lang, maar uiteindelijk waren we dan bijna op het niveau van de Lesse. Daar liep het pad nog verder door het bos, maar vlak langs en evenwijdig aan het water. Veel kano’s en veel jongelui! Een school-uitje of zoiets. En wat doemde iets verder op? Het café. Een houten gebouwtje, waar je eventueel binnen kon zitten als het zou regenen, een keukentje waar water was en een paar meter verderop (dachten wij) ook een toilet. Drie houten tafeltjes met bankjes, een beetje slordig gemaakt van allemaal hout uit het bos, langs de Lesse, tussen twee hoge gebergten in, waar wij dus van een van die, af kwamen. Het was weldadig om even te zitten en er was wat te drinken en te eten. Bijzonder in zo’n heel aparte omgeving. 
Daarna moesten we toch om het café heen weer een eindje omhoog, maar uiteindelijk kwamen we uit op een breder bospad wat over toch nog een behoorlijke lengte, flauw naar beneden liep, en soms ook weer “gewoon”, en dit eindigde, surprise surprise, op de parkeerplaats bij het huisje/winkeltje, wat nog open was. Het bleek dat daar buitenom aan de zijkant een wc was met een heus watercloset. Gelukkig. 
En ja, wij hadden er zeker drie uur over gedaan.

belgie 2016 35

belgie 2016 44

We zijn boven op het fort van Dinant geweest, we zijn in de grot van Dinant geweest, in de grote en hoge kerk onderaan het fort een paar waxientjes gebrand, we hebben (op zaterdag?) geprobeerd de auto ergens te parkeren in Dinant, omdat dit stadje zijn eigen “Mont Martre” bleek te houden: een kunstenaarsmarkt in allemaal kleine straatjes; maar er was werkelijk nergens meer een plek. Daarna maar een eindje doorgereden naar een kleine jachthaven buiten Dinant in en aan de Maas en daar wat gedronken.  
De uitvinder/ontwikkelaar van de saxofoon, Alphonse Sax werd in Dinant geboren. Daar had ik al eens aandacht aan besteed in mijn muziekprogramma bij de Zorgradio Haaglanden, met daarbij saxofoonmuziek in enkele klassieke werken laten horen, maar ik wist niet, dat de burgers van Dinant blijkbaar er buitengewoon trots op zijn, dat een zo beroemde componist van een nog beroemder muziekinstrument, in hun stadje geboren was. 
Het eerste wat ik zag toen wij vanaf ons park Dinant inreden over de brug over de Maas was aan twee kanten op de trottoirs van die brug grote, gekleurde saxofoons die daar op enige afstand van elkaar neergezet waren, hoger dan een mens, en ze zullen wel van roestvrij metaal o.i.d. gemaakt zijn. Ik denk iets van vijf of zes stuks aan iedere kant. 
Later zagen wij bij een groot gebouw aan de voorkant een prachtige grote sax helemaal van glas staan (ook hoger dan manshoog), op een grote soort van sokkel, ook van glas; die was daar voor een speciale gelegenheid gemaakt en heeft als fontein gediend. Water loopt er nu niet meer, maar de glazen sax blijft daar wel staan. Nog weer wat later zagen we op een kruispunt in het kleine centrum opnieuw een grote saxofoon staan, nu van koper (leek het), op een groot marmeren onderstuk, nu echt als "standbeeld" bedoeld. ( hoe noem je een standbeeld voor een muziekinstrument ??). 
En verder de straten met in tegels ingelegde voetstappen die je moest volgen om bij het geboortehuis ( nu een klein, maar bijzonder museum) van Alphonse Sax te komen, waar hij gebeeldhouwd op een bankje voor de deur zit, voor “La Maison de Monsieur SAX”; ik ben even naast hem gaan zitten, voor de foto!

 belgie 2016 19

belgie 2016 83

We zijn in het kasteel Freyr en in zijn tuinen geweest, nog behorend tot de gemeente Dinant, maar het ligt een eindje daarbuiten aan de Maas. Mooi kasteel met mooie dingen; het wordt nog gedeeltelijk bewoond en de tuin en het kasteel zelf zijn alleen in het weekend voor publiek geopend, althans in dit seizoen. 
We waren in Hastière, vrij dichtbij onze verblijfplaats Blaimont, we waren in Rochefort en we waren in Beauraing. Dit laatste dorp vonden wij gezellig om doorheen te rijden, zodat wij daar nog een keer heen zijn gegaan. Bovendien zagen we daar op verschillende hoeken van straten een aanduiding van een “bezienswaardigheid”, een Frans woord (zijn we vergeten) waarin we iets van religie of seminarie meenden te herkennen. Daar gingen we toen naar op zoek. Wij wisten het niet, maar Beauraing blijkt de “stad van Verschijningen”te zijn, “ville des apparitions”. (We zaten daar echt in het Franstalige deel van België). 
 belgie 2016 93
We troffen er een groot bedevaartsoord aan, waar op dat moment geen diensten aan de gang waren. Een grote buitenplaats vol met banken en een groot open podium ervoor. We schatten dat er een kleine duizend bedevaartgangers konden zitten. Een groot beeld van de Heilige Maagd Maria staat naast dat podium in een klein, afgezet tuin-gedeelte, vol met bloemen, veel witte lelies en waarschijnlijk met een meidoorn, dé meidoorn.
We konden er nu vrij doorheen lopen en alles bekijken, omdat er op enkele mensen als wij na, geen diensten o.i.d. aan de gang waren. Het was wel bijzonder. Ik citeer uit een folder:
“De verschijningen van Onze Lieve Vrouw te Beauraing”. Beauraing is een stadje in de provincie Namen in België, aan de grens met Frankrijk. De H.Maagd verscheen er 33 maal aan een meidoorn , van 29 november 1932 tot 3 januari 1933 aan vijf kinderen van twee verschillende families uit het dorp: Fernande, Gilberte en Albert Voisin, Andrée en Gilberte Degeimbre. 
De feiten zijn historisch vastgesteld. ...”. 
Ik las ook ergens dat deze kinderen van school onderweg naar huis liepen, en dat het – als ik me goed herinner, enigszins in de schemering was. 
Er zijn elk jaar een paar grote bedevaartsdagen en daarvan is op 29/11 de verjaardag van de eerste verschijning.
En dit allemaal in slechts één vakantieweek. En dan dit nog: fietsen? We vroegen ons tevoren af, of we de fietsen mee zouden nemen. Maar we kenden het gebied niet, de mate van eventuele “heuvelachtigheid”, en er was slechter weer voorspeld dan we hebben gehad. Bovendien hadden we gelezen, dat we eventueel fietsen konden huren en dat die desgewenst op het park bezorgd konden worden.   belgie 2016 62
Maar dit Landalpark leende zich er niet voor om bv even naar de receptie te fietsen (veel te steil), of even naar het dorp naar de bakker, ook te steil dus, en wij hebben daar geen bakker gezien. Misschien zijn wij onderweg wel eens een fietser gepasseerd, maar zo weinig, dat ik me dat nu, ruim een maand later, niet meer kan herinneren. Er is wel een fietsgebied met uitgezette routes, de z.g. “Ravelroutes”; die liggen in een toch enigszins heuvelachtig landschap, maar dat schijnt toch aanmerkelijk vlakker te zijn dan in het berggebied waar wij zaten. Het ligt bij Dinant vandaan meer richting Rochefort, Franse grens. De ANWB zowel bij ons als hier in het Franse deel, weet er meer van. Deze info nog even voor degenen, die hierheen willen, maar willen gaan fietsen. Nee, wij hebben hier dus niet gefietst. Maar een vakantieweek gehad waar we nog steeds aan terug denken.
Engelien
25 oktober 2016

ps.
als je klikt op de foto's naast dit verslag kun je ze wat groter zien, wil je alle foto's zien van deze vakantie
kijk dan in ons fotoalbum bovenin het menu.

 

 

 

Donderdag 30 juni 2016

Ja, wat zullen we over het weer zeggen. In elk geval beter – voor zover wij berichten horen en lezen – dan het in Zuid Holland is (of geweest is). Toch hebben we ook hier de diverse plensbuien gehad, maar vaak op een ander deel van de dag dan weer de zon. Er is meer wind gekomen, en helaas is het na de laatste keer dat ik daarover schreef, geen vaarweer meer geweest. Maar Art heeft met al die regen wel gelegenheid gehad om een paar goede oplossingen te bedenken om geen plassen water meer op het dekzeil van de boot te krijgen. Zijn de regenbuien toch ergens goed voor.

Vervolg weer en zo

Woensdag, 22 juni 2016

Afgelopen maandag vroeg in de avond was ik net een half uurtje klaar met het typen met het weerbericht van die dag, toen het begon te waaien. We zaten in de caravan en keken naar buiten, want zo hard waaide het wel ineens, en in een razend snel tempo veranderde die wind in een storm waardoor alle bomen en struiken om ons heen plat gingen. We keken onze ogen uit, absurd, vreemd, iets wat je alleen op tv ziet. Geen regen en niet koud.

Weerbericht

van maandag 20 juni 2016.

From himmelhoch jauchend zum Tode betrübt, zo gedraagt het weer zich in deze dagen. Gisteren, zondag, was het weer werkelijk fantastisch: we hebben gevaren! Na ons “gewone” vakantie-ontbijt met verse harde broodjes, croissants en een eitje (ik las juist weer hoe belangrijk eiwitten zijn voor sterke spieren) zijn we hier het weggetje afgelopen, zoveel mogelijk langs het water (= Sneekermeer) totdat je niet verder kunt, dwz niet lopend of rijdend, en dan sta je aan het Prinses Margrietkanaal met vrij veel varend verkeer, recreatieverkeer maar ook is het een vaarroute voor vrachtverkeer. Je kunt daar op een pontje stappen en dan word je naar de overkant gebracht, en later op die dag, wanneer je maar wilt, weer opgehaald. Dat deden we, overigens alsmaar in het zonnetje en een aangename temperatuur; en dan ben je op het Starterseiland. Leuk om daar een poosje te lopen en kijken, en weten dat dit in augustus het centrum is van de wedstrijdactiviteiten tijdens de Sneekweek. En heerlijk met een capuchino op een terrasje gezeten, kijken naar bootjes en soezen in de zon. Het weer werd hoe langer hoe beter en er waren hoe langer hoe meer bootjes op het water te zien.

Zaterdag. 18 juni 2016

Het was thuis een week met plensbuien geweest, her en der in het land, ook in Bleiswijk. En af en toe weer droog, zoals we allemaal weten. Ook voor vrijdag, de dag van ons vertrek naar Friesland, waren er veel heftige buien voorspeld. We zaten daarover wel in de zorg: zouden we de caravan en de voortent wel goed op kunnen zetten, zou het een beetje droog zijn, net die anderhalf uur dat we daarmee bezig zijn, of zou het dan ook stortregenen.
We waren psychisch, mentaal en wat kleding betreft, voorbereid op het ergste. Allebei onze laarzen/laarsjes tevoorschijn gehaald, idem regenpakken en –jack’s: die voor in de auto op de grond naast de stoel van de bestuurder gelegd. Houten klosjes voor onder de pootjes van de caravan en de slinger om ze op te draaien erbij, zodat we alles om de caravan op te zetten direct bij de hand hadden.

De caravan met voortent staat er weer strak bij. Zo met de lichten binnen en in de voortent aan ziet hij er van een afstandje in de schemeravond eruit dat je denkt: daar zou ik wel een poosje in willen bivakkeren. Dat doen wij dan ook! Het kacheltje doet fijn, maar toch helaas, dienst. Tegengestelde dingen gaan vaak samen, hè? 

De boot ligt weer voor de deur, klaar om in te stappen. En dat deden wij ook vandaag, twee keer zelfs. Eerst vanmorgen een erg klein rondje Sneekermeer om te kijken of hij het goed deed, en ja hoor, dat was zo. Eind van de middag, nadat we even hadden geIinspecteerd of in Sneek nog alles bij het oude was besloten we nog even in de  boot te stappen, want het was droog op dat moment, niet al te koud, en voor morgen is er, vooral 's middags, veel regen voorspeld.

Dan komt er niets van. Het bleef een rondje Sneekermeer maar nu wat groter en nog om het Starterseiland heen. Een dik half uur, maar toen toch maar weer terug. De bewolking was wel mooi, maar toch te onbetrouwbaar om langer op het water te zijn. In Sneek zijn er trouwens, zonder onze voorkennis, een paar verkeerstechnische veranderingen aangebracht. Maar wel een verbetering, dus we maken daar verder geen werk van. Watervogels: eenden weer volop, twee moeders met allebei een koppel kleintjes, en een eend met een defecte poot, beetje zielig, maar zij kan gelukkig een beetje schuifelen en nog wel vliegen.

Misschien is dit gelijk ons laatste bericht, want er lijkt een laptoptechnisch probleempje te zijn. Je leest het wel weer, of niet!

Engelien

Dinsdag 24 juni 2014
Weerbericht uit Offingawier - voor `t geval jullie denken: ach wat sneu voor die Engelien en Arthur: wij hebben gisteren gevaren van eind van de morgen tot halverwege de middag. Heerlijk! Snekermeer over, rondje Terherne - zal ik maar zeggen - en alvast ons eerste terrasje aangedaan.
Het Meer van Lenten

2013, RCN de Potten aan het Sneekermeer en deze filmpjes
tonen maar weer eens aan hoe gezellig het was!
 
 
 


Maandag, 8 juli 2013

Leek mijn episteltje van gisteren erop, dat het misschien het laatste was van deze vakantie, nu moet ik over vandaag toch nog even iets melden. Ons idee om vandaag naar Heeg te varen lieten wij vanmorgen varen (het idee in onze geest dan maar even naar het terrasje aldaar gestuurd): we hadden teveel slaap (het alsmaar varen op de motor moet je soms even een dagje onderbreken) en het waaide vanmorgen toch weer behoorlijk. Maar wel weer prachtig weer. We hebben met de auto een tenminste elfstedentocht gereden. O.a. in Dokkum (nog niet eerder geweest) op een terrasje aan een gracht een broodje gezond gegeten en daar even rond gewandeld, daarna verder naar boven gereden o.a. naar Ferwert. We probeerden op een weg langs de Waddenzee te komen en dan langs de westkant weer naar beneden te rijden.

Zondag, 7 juli 2013

Jawel, nu krijgen we van diverse kanten berichtjes als: ‘geniet ervan’, en ‘hè hè, eindelijk mooi weer’, en ‘bofkonten, met vakantie met dit mooie weer’, enzovoort. Inderdaad, vanaf afgelopen vrijdag hoe langer hoe warmer weer, maar waarschijnlijk toch ook weer na vandaag weer ietsje minder. Ach, het was weer steeds heerlijk op het water. En gisteren – en vandaag ook - was het dan eindelijk bikini-weer! Dat bootje van Arthur…wat hebben we daar toch een plezier van. Afgelopen zondag t/m dinsdag waren de twee radiocollega’s van ons op bezoek, zoals ik schreef: allebei met een eigen onderkomen met een sta-plaats vlakbij de caravan. Ze waren er zondag al bijtijds zodat we, nadat ze zich geïnstalleerd hadden, gelijk het water op gingen. Wel een windjack aan of zoiets, maar het was wel droog. ’s Avonds bij de Griek gegeten waar we in vorige jaren ook al met elkaar geweest waren.

Maandag ook gevaren en ’s avonds bij de caravan met elkaar ge-bbqt. De drie mannen daarna nog een poosje het snelvaargedeelte op het Sneekermeer op gegaan. Ook dinsdag weer met elkaar gevaren, en eind van de middag moesten ze allebei weer weg. Hún vakantie was weer voorbij, er moest weer gewerkt worden. Maar we hebben het alle vier erg gezellig gevonden, met natuurlijk hier en daar natuurlijk een terrasje aangedaan.

Vrijdag, 28 juni 2013

Misschien is vrijwel de hele dag regen voorbehouden aan de vrijdag? In deze vakantieperiode misschien?  Want net als vorige week vrijdag regende het vandaag, op enkele momenten na, bijna de hele dag. Maar de afgelopen paar dagen hebben we toch regelmatig de zon gezien en…op woensdag gevaren! Zelfs veel langer op het water gebleven dan we van plan waren – en natuurlijk op het dichtstbijzijnde terrasje aan het water even een capuccino gedronken.

Het was goed vaarweer, droog, een zonnetje, maar nog wel veel wind. Geen bikiniweer, maar toch allebei het eerste laagje van een kleurtje gekregen. Dinsdagmiddag de economie in Sneek een stimulans gegeven, ook de horeca: in de zon op een terrasje een lunchhapje met capuccino genuttigd.

En verder lezen, gewone supermarktboodschapjes doen, eenden voeren, een spelletje doen, in de caravan eten en – gisteravond, donderdag - heerlijk uit eten gegaan. En allebei het teveel aan haar op ons hoofd in Sneek bij een kapper achtergelaten! 

Maandag, 24 juni 2013

Hier komt het eerste beloofde vakantieverhaaltje uit Sneek over hoe het ons, Engelien en Arthur, vergaat. Zoals het er nu naar uit ziet zullen de verhaaltjes vooral een verslag zijn van hoe het weer was!! Maar toch: uit sommige berichten mogen we concluderen, dat het weer in Zuid Holland veel dramatischer is dan hier in Friesland. Terwijl het hier zeker te wensen over laat. Eerst even over ons vertrek in relatie tot het weer.

Donderdag eind van de morgen heb ik (E) de caravan opgehaald, de buitenkant, vooral dekzeil en disselkoffer stof- en vogelpoepvrij gemaakt, de gastanks in de ‘rommelbak’ in de disselkoffer geplaatst (een aangesloten en een reserve ernaast) en de rest verder allemaal netjes ingeruimd. Het koelkastje/kistje was goed schoon achtergelaten, alleen nog even een schoon, vochtig doekje er doorheen. Klaar, en daarna begon het te regenen.

16 april 2013

Het begon met een reisgids van "Effeweg", de organisatie waar wij al eens eerder een goede ervaring mee hadden. Daar werd o.a. een bustocht van vijf dagen Berlijn aangeboden met allerlei excursies. De prijs en de organisatie zagen er redelijk uit. En er was o.a. een vertrekdatum op tweede paasdag, 1 april dit jaar. Dat bracht mij op het idee om voor mijn verjaardag (op 2 april werd ik 70 jaar) eens met z’n tweeën deze reis te maken. Ik had iets van: nu ben ik nog fit voor zoiets, en zoals het er nu naar uitziet worden zowel het inkomen als de fysieke conditie er in de nabije toekomst niet florissanter op.

Goedemorgen trouwe website lezers!
Met waardering voor deze trouw: er viel tot nu toe nog niet veel te lezen.  Niets dus.  In mijn e-mail die we begin vorige week aan familie en vrienden verstuurden schreven we iets over het weer, en vooral de wisselvalligheid daarvan. Dat is zo gebleven, met soms een dag en nacht hevige regen en soms een dag stralend weer en verder wat pruttig – zal ik maar zeggen. Dat levert dus niet zoveel uitbundige inspiratie op voor gezellige vakantieverhalen.

Vier dagen Praag.

29 december 2010.

We wilden zo graag nog een paar dagen met z’n tweeën zijn, Arthur en ik, even weg van alle mensen en activiteiten. Het kwam zo uit, dat we een korte reis met de bus naar Praag boekten, van vrijdag 17 t/m maandag 20 december. Weliswaar twee hele dagen in de bus, maar de andere twee dagen wogen daar tegenop: ze waren bijzonder en een bijzonder mooie belevenis.

Het kan niet op, we zijn net twee weken terug uit Griekenland en weg gaan we weer!!
Ditmaal echt op vakantie dus, we gaan weer drie weken naar Friesland. Om precies te zijn, we zitten op een camping in Offingawier. (Onder Sneek aan het Sneekermeer)

http://www.rcn.nl/centra/depotten/index.aspx
Check de link voor meer informatie en adres als je even langs wil fietsen of zo.

Op 13 juni rijden we even richting Schevenigen om behulpzaam te zijn met vlaggetjesdag en s'avonds weer terug en dan ziet niemand ons meer voor de 26e want dan komen we pas retour.

Tot dan!!

Inlog