Bliep en Piep
Verhaaltjes voor Iris

BLIEB EN PIEP 2

29 februari 2016 - Iris 6 jaar

Toen Piep en Blieb elkaar weer tegenkwamen was dat op een klein houten tafeltje in de tuin. Blieb lag daar gewoon te liggen, maar Piep kwam aan gewandeld! Wandelen? Een geluidje dat wandelt? Het bleek, dat het geluidje piep bij een muisje hoorde! `Hé Blieb“, zei Piep, `Hoe gaat het er mee? Ben je opgeladen? Kun je weer bliepen?”  “Ja hoor”, zei Blieb, “Ik hoef nu eigenlijk niet te bliepen, want dat moet alleen als mijn accu bijna leeg is. Maar ik probeer wel met jou een beetje anders te bliepen, want dan kunnen we met elkaar praten”. “Dat is een goed idee”, zei Piep. “Maar weet je nu eigenlijk waarom ik piep?”  “Nee”, zei Blieb, “Waarom is dat dan?” “Nou”, zei Piep, “Ik ben er achter gekomen dat ik een muisje ben. Een levend klein diertje, dat kan lopen. Ik rook namelijk een keer een lekker kaaskruimeltje, maar toen ik dat wou pakken en opeten kwam er iets groots aan dat veel lawaai maakte, zodat ik schrok en wegliep. Toen merkte ik, dat ik kon lopen.”. “O”, zei Blieb, Wat leuk. Kun jij dan meer geluidjes horen, en weet je dan wat dat voor geluidjes zijn?”. “Nou”, zei Piep, “Ik loop maar wat, het is allemaal zo groot, en ik weet niet eens waar ik ben. Ik ben alles nog aan het ontdekken. En ja, ik hoor ook allemaal geluiden die ik niet ken. Er loopt bijvoorbeeld iets wits op twee pootjes, en met een rood dingetje op zijn kop. Het is groter dan ik en het maakt een geluid dat klinkt als: tok tok toòòk. Maar ik geloof niet, dat het mij wil opeten”.