Barcelona_2010
Vakantie

DRIE DAGEN BARCELONA!!

Barcelona 2010

Maandag, dinsdag en woensdag 11, 12 en 13 oktober. Hoezo dat? Dat kwam omdat Arthurs moeder Tiny dit jaar 75 jaar is geworden, én omdat op deze maandag en dinsdag de “Noordam”, het cruiseschip van de Holland-Amerikalijn in Barcelona lag. Hadden we dan niet voordeliger in Rotterdam kunnen opstappen? En maakten Arthur en ik dit tripje samen vanwege de verjaardag van zijn moeder??  Nee, nee, nee, zo zat het allemaal niet.

Arthurs neef Dave, zoon van Belinda en Alex, loopt vanuit zijn opleiding tot stuurman, een half jaar stage op dit schip en lag, o.a., deze maandag en dinsdag in Barcelona. Tiny kreeg vervolgens de vliegreis voor haar verjaardag van het ene kinder-koppel, en de overnachtingen in een hotel van een ander kinder-koppel. Arthur en ik zijn als begeleiders van Tiny meegegaan, omdat zij niet lang achter elkaar meer kan lopen wegens benauwdheid. Er ging dus ook een rolstoel mee. Zij ging dus vooral (en wij ook) om haar kleinzoon op de Noordam te zien, én we hadden met z’n drieën dan ook nog een dag om Barcelona te zien.

En zo is het allemaal gekomen. (Weer met dank aan vader Jaap, die deze dagen in ons huis zat en op de poezen paste).

Bekijk in ons fotoalbum nu eerst de foto’s onder de knop “vakantie” maar eens. Deze foto’s zijn door Arthur en mij gemaakt. Ook Tiny heeft gefotografeerd, en de bedoeling is, dat die foto’s hier later bij komen te staan.

Want hoe was het?

Bijzonder, en imposant en leuk!

Maandag.

De vliegreis verliep vlot en volgens schema. De Aerobus stond er en bracht ons rechtstreeks naar het Plaza Catalunya, een zeer groot plein in het centrum van Barcelona, vanwaar allerhande bussen vertrekken en aankomen, en waar ons hotel dichtbij lag. Of het aan het feit lag dat het maandag was weten we niet, maar het was vreselijk druk op de weg. En bij dat plein aangekomen keken we onze ogen uit naar de veelheid van mensen die daar allemaal liepen. Niet te geloven zoveel! Nu scheen het zonnetje, dus dat heeft er misschien mee te maken gehad. Hoewel er een frisse wind stond was het toch een aangename temperatuur. Op zoek naar het hotel: dat lag aan de Ramblas (ja, inderdaad, “de” Ramblas), en het was een kleine 10 minuten lopen. Ook deze brede straat, de Ramblas, was vol verkeer, maar vooral met voetgangers. En lang niet allemaal toeristen, maar gewoon ook Spanjaarden.

Inchecken bij het hotel, afspraken over de rolstoel, die beneden in een apart gangetje steeds neer gezet kon worden, de kamer met badkamer en zo bekeken (zag er allemaal comfortabel, ruim en schoon uit) en even op het balkon gestaan en over de Ramblas uitgekeken. Toen op voorstel van Arthur, gelijk aan de wandel over de Ramblas: het was nog steeds behoorlijk goed weer, en voor morgen was er regen voorspeld. Druk druk druk, vooral ook op de heel brede middenbaan voor voetgangers; daar was aan weerszijden van alles te zien: kraampjes met van alles en nog wat, maar vooral ook veel beschilderde pantomimespelers, met hele tableaus. We zien ze in Holland ook wel eens, maar hier waren er een heleboel bij elkaar. Veel op de foto (hopelijk goed te zien), maar lang niet allemaal.

Uiteindelijk waren we aan het eind van de Ramblas (het begin mondde uit op het Plaza Catalunya), en dat was toch wel ongeveer vijf kilometers. Tot onze verrassing bleken we bij de haven te staan. Het was ongeveer drie uur, te vroeg om rechtstreeks naar de Noordam te gaan, waar Dave ons rond vier uur verwachtte. Maar op dat punt was er niks van een terrasje in het zicht waar we even konden zitten en wat drinken. Toch maar daar een taxi genomen, die ons naar de Noordam bracht. Met dank aan Belinda, die ons dat aangeraden had, omdat die afstand te ver was om te lopen. Daar aangekomen ben ik op een bankje gaan zitten en is Arthur met Tiny-in-rolstoel langs het schip helemaal naar de achterkant gelopen, en weer terug. Alvast wat foto’s genomen. Toen maar eens naar binnen en daar even de gang van zaken bekeken. We probeerden Dave telefonisch te bereiken, maar dat lukte niet. Het was inmiddels ongeveer kwart voor vier. En juist toen wij ons eens wilden melden bij het controlepoortje, kwam daar vandaan een dame van het personeel naar ons toe om te vragen wie, hoe en wat, voegden wij ons in het rijtje mensen voor de toegang, en….was Dave naar beneden gekomen. Die had gezien dat er gebeld was en dacht: dat zijn ze vast.

Dave in een hagelwit overhemd met korte mouwen en met zwarte epauletten en een keurige zwarte broek. Dat was het neefje die met Djengo nog maar een paar jaar geleden over het gras lag te rollen. 

Dave liet ons alles op het schip zien, ruimten voor gasten, maar ook ruimten waar geen gasten komen. Groot, groot, luxe, luxe!  Een ruimte vol met brandblussers op een rij, een grote ruimte met menshoge haspels met kabels van 10 cm doorsnee, de ankerketting, waarvan één schakel amper te tillen zou zijn, grote eetzalen, een grote theaterzaal, een grote bibliotheek waar computers stonden en tafeltjes met spellen klaar stonden, een zonnedek, een hoger dek met zwembad en terras, enzovoort. En met erg luxe en mooie materialen allemaal gemaakt. Hopelijk is dat ook behoorlijk op de foto’s te zien. Een drijvend vakantie-oord voor 1500 gasten, waarvoor 900 bemanningsleden dienst doen. En hiermee is nog lang niet alles beschreven.

Op het schip hebben we even met elkaar wat gedronken en een klein hapje gegeten, maar later wilde Dave toch wel met ons mee om ergens te gaan eten. Hij had het eten aan boord wel even gehad.

Met elkaar met een taxi terug naar het hotel en daarna naar buiten op zoek naar een gezellige eetgelegenheid. Arthur wist dat er ergens een plein moest zijn met allemaal eettentjes, maar dat konden we die maandagavond niet vinden (wel dinsdagavond). Maar wie vonden we wél, wie kwamen we wèl tegen? Sint Nicolaas misschien? We waren immers in Spanje (flauw grapje hoor), nee: Aad en Roos! Je weet wel: Aad, zoon van een van Jaaps zusters, volle neef van Arthur. Dave en ik hoorden een uitroep: “Tiny!!”,  we stopten en draaiden om, en zij kwamen gelijk op Tiny af lopen. Grote verrassing. Van allebei de kanten: wat doe jíj hier in Barcelona!

Uiteindelijk vonden we met z’n vieren natuurlijk ergens een eettentje en hebben lekker gegeten. Terug in het hotel nog even een poosje met elkaar in de hal in makkelijke stoelen gezeten, gepraat en wat gedronken (Tiny een Irish coffee, die de dienstdoende barkeeper niet bleek te kunnen maken!), en tenslotte liep Arthur even met Dave mee naar de overkant, waar Dave met een taxi terug naar het schip ging.

Dinsdagavond rond etenstijd probeerden we Dave (die de hele dag met iemand moest werken) nog te bellen om eventueel nog een keer samen te eten, maar dat is niet meer gelukt. En dinsdagavond vertrok zijn schip.

Het was een lange dag waarin we al heel veel gezien hadden en waarvan geen half uur “verspild” was.

Dinsdag.

We hadden met elkaar besproken, dat we ongeveer half tien aan het ontbijt zouden zitten, op ons gemak zouden eten, naar het Plaza Catalunya zouden lopen om daar op de “Bus Turistic” te stappen. Zo gebeurde. Een prima ontbijt met een ruime keus uit warm en koud, hartig en zoet, sapjes, koffie en thee, enz. Zag er allemaal goed uit, er was genoeg en voor elk wat wils. (Fotootje op Tiny’s toestel, komt nog op onze site).

De Bus Turistic is een bus, die zo ongeveer tussen Plaza Catalunya en de haven, de hele dag door een aantal routes rijdt langs alle bezienswaardigheden. Daar koop je een dagticket voor (het reisbureau in Holland had dat al voor ons geregeld: wij hadden ze al), en daar kun je de hele dag tot ’s avonds acht uur mee rijden, uitstappen waar en hoe lang je wilt, en weer instappen op de volgende die langs komt. Ze rijden ongeveer om het kwartier. Je kunt beneden, binnen, zitten, maar ook boven op het dak. Daar zie je meer, maar het was wel erg winderig, op een gegeven moment té, en als het regent heb je pech gehad. Dinsdagmorgen regende het; in de loop van de middag werd het wel droog, maar het bleef bewolkt met behoorlijk veel wind.We hebben allebei de zitmogelijkheden geprobeerd.

Maar het ging natuurlijk om de bezienswaardigheden, en dan in het bijzonder om de “Sagrada Familia”, de tot nu toe nooit afgebouwde kerk, en om het park van Güell en Gaudi. Gaudi, beroemd Spaans architect van een bijzondere bouwstijl en architect van de Sagrada Familia.

Boeken met foto’s en afbeeldingen in allerlei talen te kust en te keur.

Aangekomen bij de Sagrada Familia zagen we al met verbazing en enige aarzeling de ongelooflijk lange rij wachtende mensen, die allemaal de kerk van binnen wilden bezichtigen. Wij besloten eerst maar eens op ons gemak om de hele kerk heen te wandelen. Afgebouwd of niet: het is een ontzagwekkend prachtig, groot en hoog gebouw, met allemaal bouwsels in reliëf en verschillende vormen, veel bijbelse taferelen, allemaal dus aan de buitenkant. Het is zo hoog, dat niet eens alles met het blote oog goed te zien is. Voor details moet je echt foto’s zien, de afbeeldingen in de diverse boeken, en waarschijnlijk internet. De indrukwekkendheid van het geheel is ook niet goed onder woorden te brengen. Wij hadden genoeg aan deze wandeling er omheen, veel foto’s gemaakt, en we hoefden eigenlijk niet alles van binnen te zien; dit in combinatie met het feit, dat we een erg lange wachttijd er niet voor over hadden (want er zou weinig tijd meer overblijven voor andere dingen) besloten we dus niet in die lange wachtrij te gaan staan, maar weer op de bus te stappen.

Het volgende uitstappunt was het park van Güell, waar het huis staat dat Gaudi zelf heeft ontworpen en waar hij zelf in woonde, en waar ook de beroemde salamander in mozaíek (van Gaudi) staat. Gaudi en Güell waren vrienden en hebben met elkaar samengewerkt. Het park is  naar Güell genoemd.

Vanaf het uitstappunt van de bus is het een vrij lange, hellende weg naar boven. Dat, zo was ons in Holland bij het reisbureau al gezegd, is met een rolstoel niet te doen. Wij namen dus een taxi naar boven en zijn later naar beneden gelopen. Ook in het park zelf kwam al snel een medewerkster naar ons toe, die waarschuwde, dat het toch wel een probleem zou zijn met een rolstoel, en ons een paar weggetjes wees waarover je wél bij de salamander en vlak daarboven kon komen zonder een trap op te hoeven gaan. Het was hier inderdaad wat meer getob met de rolstoel, maar toch hebben we een paar mooie dingen kunnen zien en de sfeer kunnen proeven (én nog een kopje koffie!). Een sfeer waardoor we, vanwege het toch wel erg toeristische karakter van het park, én vanwege b.v. het sprookjesachtige huis van Gaudi, enigszins aan de Efteling moesten denken. Hoe dan ook, we zijn in het “park van Gaudi” (van Güell dus) geweest. We besloten daarna van de ene (blauwe) route bij een gezamenlijk stoppunt, op een bus die een andere (rode) route reed, over te stappen, en verder te blijven lekker te blijven zitten kijken. Er was al veel gelopen en het was eigenlijk gewoon koud op dat moment. We reden langs veel bekende en minder bekende bezienswaardigheden. Barcelona is gewoon een erg mooie stad, waar je ook eigenlijk bent. In ieder geval waar wij, als toeristen, geweest zijn.

Terug in het hotel eventjes bijgekomen, opgefrist en daarna opnieuw de Ramblas op, op zoek naar “het plein van Arthur”, waar allerhande eetgelegenheden moesten zijn. En we vonden het. Doet een beetje denken aan de twee kanten van het Vrijthof in Maastricht, maar ook b.v. aan het Marktplein in Delft. Bij een van de eerste “tentjes” waar we liepen bleek al een rij mensen te staan wachten. Wachten in een vrij lange rij voordat je aan de beurt bent om te kunnen gaan eten!!! Wie doet dat nou. Wij ook dus, haha. Het moet dus wel erg fantastisch zijn. Nou, je zat daar gezellig en het eten was werkelijk heerlijk. En nog voordelig ook. En met zoveel mensen en allemaal verschillende gerechten (wij kozen ook alle drie iets anders) verdiende ook de snelle bediening een compliment. De kan sangria die we met z’n drieën erbij soldaat maakten (Arthur het meeste hoor!) was ook gewoon lekker.

Het was donker toen we terug naar het hotel liepen en we waren daar weer, geschat, tussen half tien en tien uur. We waren eigenlijk wel alle drie aan het eind van ons latijn, zo bleek zonder woorden. Nog even een balkonscène doen, Ramblas kijken, spullen alvast zoveel mogelijk inpakken (de volgende morgen vertrokken we immers) en naar bed.

Opnieuw een dag die we uitgebuit hebben.

Woensdag.

’s Morgens douchen, in de kleren, toiletartikelen en laatste dingen inpakken, en tien uur van de kamer af. Fooi op de matras achter gelaten. Het was een ruime, prettige en schone kamer, met per dag schone handdoeken en badlakens en schoon beddengoed op opgemaakte bedden,  voor ons alle drie.

Weer op ons gemak ontbeten, nog eens lekker de dingen uitgezocht die we het lekkerst vonden (genieten hoor, dat heb je thuis niet altijd!), en daarna op weg naar de aerobus. Nadat we daar vlakbij nog even over een klein antiekmarktje hadden gelopen zijn we op de bus gestapt, die ons rechtstreeks naar het vliegveld bracht. Maar het uitstappunt was niet bij de terminal waar we moesten zijn, zo bleek na enig zoeken en vragen. Downstairs, mevrouw, daar staat een green shuttle (allemaal free shuttles), die u naar de andere terminal rijdt. En dat was ook zo, maar dat bleek nog ongeveer 10 minuten rijden te zijn! En ja hoor, daar zagen we even later ook het vliegtuig van Transavia staan.

Over al deze bussen moet nog even een opmerking gemaakt worden. Ze hebben allemaal natuurlijk ervaring met rollende koffers en met rolstoelen. De vloer bij de entree van deze bussen (ook van de bus Turistic) wordt voor het instappen direct verlaagd, op welke manier dan ook, zodat een rolstoel of rollende koffer gemakkelijk naar binnen kan. Binnen zijn aparte rekken voor bagage en ook een aparte ruimte (een soort sta-ruimte) waar de ingeklapte rolstoel makkelijk neergezet kon worden. Het op deze wijze regelmatig in- en uitstappen door ons was dus goed te doen.

Het vliegtuig vertrok op tijd en we kwamen weer volgens schema aan. Buiten stond alweer een witte Susuki-wagon op ons te wachten! Wie zou dat nou zijn.

Thuis met elkaar thee gedronken en de diverse belevenissen uitgewisseld. Als afsluiting zijn we met z’n vieren in een kleine, aardige, pizzeria in Bleiswijk gaan eten, waar het eten allemaal vers en lekker wordt klaargemaakt, en zo ook een ossenhaasje voor als je geen pizza of pasta wilde! Zie foto!

Bye bye Barcelona!

Engelien.