14 januari 2011

Kindermishandeling op onze website gecategoriseerd (door mij) bij Gezondheid. ? ? Nou ja.

Het was gisteravond al in het nieuws op tv, en vanmorgen stond het in de krant. Met beschrijving van een paar van de zeer ernstige “gevallen”. Ik heb het gelezen, wordt er misselijk van, en ga de volgende pagina van de krant lezen. Gewoon, zoals je normaal doet: het blad omslaan.

Nog los van de vraag hoe iemand het voor elkaar krijgt een (zeer) jong kind zoiets aan te doen, schoot door me heen waar een (stief)ouder de creativiteit vandaan haalt om zulke monsterlijke straffen, zulke wreedheden te verzinnen. Duivelse creativiteit. Bij ons, gewone mensen, hielden de bedenksels toch op bij de mattenklopper?

En zelfs dat bleef bij dreiging, hoewel-ie wel hier en daar echt gebruikt werd.

De vraag rijst trouwens, wanneer een “gewoon mens” ongewoon wordt. In zijn eten, zijn drinken, zijn leven, zijn denken, zijn omgaan met kinderen. En ja, boeken vol geschreven over deze zaken.

Je moet de extremiteiten van deze mishandelingen zelf maar in de krant lezen. Ik krijg het niet voor elkaar om ze hier te herhalen. En prijs de journalisten die het wel opschrijven. Want het moet gelezen, gehoord, geweten worden, door iedereen. Het bestaat.

Ik moet denken aan de stap die ik ruim dertig jaar geleden maakte: lid worden van Amnesty. Er kwam in die tijd nog maar weinig in het nieuws over marteling en de vormen daarvan. Door het materiaal van Amnesty werd ik geïnformeerd, want dat was mijn bedoeling. En heel voorzichtig begon ik te lezen, een blaadje omslaan, kijken en weer wegleggen. Herhaal.

Want zo goed als ik niet tegen kindermishandeling kan en kon, zo kan en kon ik niet tegen martelingen. Maar ik heb mezelf gedwongen om me op te hoogte stellen van de praktijken van marteling. Omdat het bestaat. Nog steeds. Geld geven en je er voor afsluiten is niet voldoende. Hoewel ik het niemand kwalijk zal nemen als hij dat wél doet.

Een kind, een kind! Van een paar weken, een paar maanden, drie jaar, vijf jaar, twaalf jaar. En altijd gedwongen in die situatie te blijven of terug te keren. Want ze zijn afhankelijk van de grote mensen. Dát is beschadigend en levert een trauma op. En een blijvende beschadiging, fysiek en/of psychisch. En soms de dood. Zou dat minder groot zijn dan de heftigheid van een uithuisplaatsing?

Engelien